Przymus podwójny jednoczesny

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Przymus podwójny jednoczesny to najprostsza odmiana przymusu podwójnego w którym obaj obrońcy zostają przymuszeni w tej samej lewie

                        ♠ A 2
                         K
                         -
                        ♣ -
             ♠ D 3                ♠ K 9
              A                   -
              -                   D
             ♣ -                  ♣ -
                       ♠ 6
                        -
                        W
                       ♣ 2

S gra dwójkę trefl i gracz W staje w przymusie prostym - jeżeli zrzuci asa kier od razu wyrobi leżącego w dziadku króla, musi więc wyrzucić pika. N wyrzuca teraz bezużytecznego już króla kier i w przymusie staje gracz na pozycji E - wyrzucenie kara wyrabia waleta w ręce rozgrywającego, a odrzucenie pika pozwala na wyrobienie dwójki pik leżącej w dziadku. Ta odmiana przymusu podwójnego to przymus pozycyjny - położenie zatrzymań w kolorach czerwonych jest krytyczne, jeżeli zamienimy ręce obrońców to sytuacja przymusowa nie zaistnieje.

                      ♠ A 2
                       K
                       W
                      ♣ -
              ♠ D W 9           ♠ 10 8 5
               A                -
               -                D
              ♣ -               ♣ -
                      ♠ K 6 4
                       -
                       -
                      ♣ 2

S gra dwójkę trefl i W staje w przymusie prostym, nie może odrzucić asa kier, musi więc rozstać się z małym pikiem, po zrzuceniu z dziadka króla kier, obrońca E staje w przymusie. Ta odmiana przymusu podwójnego to przymus automatyczny - do sytuacji przymusowej dojdzie niezależnie od tego który z obrońców trzyma które zatrzymanie w kolorze czerwonym.

                      ♠ A K 2
                       -
                       2
                      ♣ -
              ♠ D W 9           ♠ 10 8 5
               A                -
               -                K
              ♣ -               ♣ -
                      ♠ 4
                       D
                       D
                      ♣ 3

Z punktu widzenia rozgrywającego powyższa pozycja to najłatwiejsza odmiana przymusu podwójnego - przymus niepozycyjny i automatyczny. Po zagraniu trójki trefl wyrzuca on z dziadka dwójkę karo niezależnie od tego co odrzuci gracz W.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]