Rachunkowość budżetowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rachunkowość budżetowa dotyczy jednostek sektora budżetowego i dostarcza informacji finansowych o wykonaniu poszczególnych budżetów, niezbędnych w procesach ich planowania, kontroli i analizy. Tworzy informacje niezbędne do ochrony i kontroli mienia publicznego oraz do rozliczania zarządzających tym mieniem z odpowiedzialności przed społeczeństwem. Ten rodzaj rachunkowości wyróżnia ujednolicenie, wyrażone poprzez stosowanie:

Podmioty rachunkowości budżetowej[edytuj | edytuj kod]

  1. Jednostki budżetowe – metoda finansowania brutto: środki otrzymane z budżetu jednostki przeznaczają na swoje wydatki, a osiągnięte dochody odprowadzają do budżetu. Z końcem roku budżetowego do budżetu trafiają również otrzymane a niewykorzystane środki na wydatki[1].
  2. Samorządowe zakłady budżetowe – koszty swej działalności pokrywają z osiągniętych przychodów oraz otrzymanych dotacji (które w przypadku niewykorzystania należy zwrócić z końcem roku budżetowego). Zakłady rozliczają się z budżetem metodą finansowania netto czyli poprzez wynik finansowy.
  3. Agencje wykonawcze – odprowadzają do budżetu nadwyżkę środków finansowych.
  4. Instytucje gospodarki budżetowej – koszty i zobowiązania pokrywają z uzyskanych przychodów.
  5. Fundusze celowe – ich przychody pochodzą ze środków publicznych, a koszty ponoszone są na realizację zadań publicznych[2].

Ewidencja dochodów budżetowych[edytuj | edytuj kod]

Dochody budżetowe realizowane są przez urzędy skarbowe, wydziały finansowe jednostek samorządu i jednostki budżetowe; ujmuje się je na subkoncie 130-2 zakładowego planu kont[3]. Z ewidencyjnego punktu widzenia oraz techniki realizacji dochodów budżetowych stosuje się podział dochodów na przypisane i nieprzypisane.

  • Dochody przypisane – mają odzwierciedlenie w odpowiednim dokumencie; powodują wystąpienie należności z tytułu dochodów budżetowych oraz zwiększenie przychodów w ujęciu zgodnym z zasadą memoriałową.
  • Dochody nieprzypisane – to wpływy z tytułu opłat za wykonane czynności, które nie są wpłacane na podstawie wcześniejszego udokumentowania.

Zrealizowane dochody jednostki państwowe odprowadzają na rachunek urzędu skarbowego, a samorządowe na rachunek jednostek samorządu terytorialnego. Zrealizowane dochody przeksięgowuje się na podstawie okresowych sprawozdań Rb-27 lub Rb-27S.

Ewidencja wydatków budżetowych[edytuj | edytuj kod]

Wydatkiem budżetowym jest każda kwota podjęta z rachunku bieżącego (subkonto 130-1 zakładowego planu kont), niezależnie od jej przeznaczenia. Wyjątek stanowią środki przekazywane dysponentom niższego stopnia. Każdy wydatek jest klasyfikowany zgodnie z klasyfikacją paragrafową, najczęściej w postaci kart wydatków. Suma dokonanych wydatków powinna być równa z otrzymaną z budżetu kwotą środków na wydatki oraz zgodna z sumą wydatków ujętą w planie wydatków budżetowych jednostki. Przekroczenie tej sumy oznaczałoby naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Dokonanie nieplanowanych wydatków dopuszczalne jest jedynie w sytuacjach nadzwyczajnych – losowych.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustawa z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2002 r. Nr 76, poz. 694 ze zm.)
  2. Kiziukiewicz T., Rachunkowość w jednostkach sektora finansów publicznych, wyd. Difin, Warszawa, 2006
  3. Zysnarska A., Rachunkowość jednostek budżetowych i gospodarki pozabudżetowej, wyd. ODDK, Gdańsk, 2008

Przypisy

  1. Wyjątek stanowią oświatowe jednostki budżetowe, które mogą wykorzystać zgromadzone tzw. dochody własne do wysokości ustalonej przez zarząd jednostki samorządu terytorialnego.
  2. Ustawa o finansach publicznych z 2009 roku zniosła funkcjonujące w sferze budżetowej gospodarstwa pomocnicze.
  3. Plan taki opracowywuje się na podstawie ministerialnego wzorca.