Rdzeń ferrytowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Rdzeń ferrytowymagnetyczny element indukcyjny wykonany z materiałów ferrytowych. Wykazuje duży opór elektryczny i małą indukcję nasycenia (200–600 mT).

Sposób otrzymywania[edytuj | edytuj kod]

  • przemiał,
  • wstępne spiekanie,
  • formowanie kształtek,
  • spiekanie końcowe (1000–1400°C),
  • obróbka mechaniczna.

Kształty rdzeni[edytuj | edytuj kod]

  • kubkowe (oznaczane jako M)
  • skrzydełkowe (oznaczane jako RM)
  • EE
  • U

Przykładowe oznaczenie rdzenia: "M-42/29/F1001", gdzie

  • M - kubek
  • 42 - średnica w milimetrach
  • 29 - wysokość w milimetrach
  • F1001 - materiał z którego wykonano rdzeń
Zależność od wielkości mocy dla różnych kształtów rdzenia
(przy częstotliwości przełączania 100 kHz)
Zakres mocy (w watach) Typ rdzenia
<5 RM4; P11/7; R14; EF12.6; U10
od 5 do 10 RM5; P14/8
od 10 do 20 RM6; E20; P18/11; R23; U15; EFD15
od 20 do 50 RM8; P22/13; U20;; RM10; ETD29; E25; R26/10; EFD20
od 50 do 100 ETD29; ETD34; EC35; EC41; RM12; P30/19; R26/20; EFD25
od 100 do 200 ETD34; ETD39; ETD44; U25; U30; E42; EFD30
od 200 do 500 ETD44; ETD49; E55; EC52; E42; P42/29; U37
> 500 E65; EC70; U93; U100

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]