Riot on an Empty Street

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Riot on an Empty Street
Okładka
Album studyjny grupy Kings of Convenience
Wydany Unia Europejska 21 czerwca 2004
Nagrywany wrzesień 2003 / marzec 2004; Grieghallen Studios w Bergen
Gatunek muzyka akustyczna, indie
Długość 44:42
Wytwórnia Stany Zjednoczone Astralwerks; Unia Europejska Source UK, Virgin/ Polska EMI Music Poland (dystrybucja)
Producent Davide Bertolini , Kings Of Convenience
Oceny
Płyta po płycie
Single z albumu Riot on an Empty Street
  1. Misread
    Wydany: 2004
  2. I'd Rather Dance with You
    Wydany: 2004
  3. Know-How (featuring Feist)”
    Wydany: 2005

Riot on an Empty Street – czwarty, a drugi międzynarodowy album norweskiego duetu Kings of Convenience. Brzmienie akustyczne gitary wzbogacono tu o banjo, trąbkę, bas i bębny. Na płycie w dwóch utworach pojawia się kanadyjska piosenkarka Feist. Muzycy zaproponowali nową wersję utworu z pierwszej płyty – "Surprise Ice". Technicznie płyta nagrana jest w stylistyce lo-fi. Album został wydany jako standardowy jewel-case z książeczką zawierającą teksty utworów. Utwory zostały nagrane i zmiksowane pomiędzy wrześniem 2003 i marcem 2004 w Grieghallen Studios w Bergen w Norwegii. Tylko utwór 8. nagrano w Duper Studios i ukończono w Grieghallen Studios. Płytę zmasterowano w The Exchange w Londynie.

Lista utworów[edytuj | edytuj kod]

  1. "Homesick" – 3:13
  2. "Misread" – 3:08
  3. "Cayman Islands" – 3:02
  4. "Stay Out of Trouble" – 5:04
  5. "Know-How" (feat. Feist) – 3:58
  6. "Sorry or Please" – 3:47
  7. "Love Is No Big Truth" – 3:48
  8. "I'd Rather Dance with You" – 3:29
  9. "Live Long" – 2:57
  10. "Surprise Ice" – 4:23
  11. "Gold in the Air of Summer" – 3:33
  12. "The Build-Up" (feat. Feist) – 4:05

Twórcy[edytuj | edytuj kod]

  • muzyka – Kings of Convenience, z wyjatkiem utworów 5. i 12. – Feist
  • słowa – Kings of Convenience, z wyjatkiem utworów 5. i 12. – Feist oraz utworu 9. – Are Glambek Bøe
  • wokale – Eirik Glambek Bøe (1.,2.,3.,4.,5.,6.,7.,8.,9.,10.,11.), Erlend Øye (1.,3.,4.,5.,6.,7.,8.,9.,10.,11.,12.); Feist (5.,12.)
  • gitara – Eirik Glambek Bøe (1.,2.,4.,5.,6.,7.,8.,9.,10.), Erlend Øye (3.,4.,5.,7.,10.,11.,12.)
  • gitara elektryczna – Erlend Øye (1.)
  • bas – Davide Bertolini (7.,11.), Erlend Øye (8.), Eirik Glambek Bøe (8.)
  • fortepian – Eirik Glambek Bøe (2.,5.,6.,7.,8.,9.,11.), Erlend Øye (8.)
  • wiolonczela – Siri Hilmen (2.,3.,4.)
  • kontrabas – Davide Bertolini (2.,4.,5.,6.)
  • altówka – Tobias Hett (2.,4.,6.,8.)
  • perkusja – Eirik Glambek Bøe (8.)
  • bębny – Erlend Øye (5.,6.,8.,12.), Eirik Glambek Bøe (7.)
  • banjo – Erlend Øye (6.), Eirik Glambek Bøe (7.)
  • trąbka – Erlend Øye (6.), Gary Peterson (6.)
  • puzon – John-Arild Suther (9.,11.)
  • karatale – Peter Kates (8.)
  • nagrywanie – Davide Bertolini , z wyjatkiem utworu 9. – Yngve Sæthre
  • produkcja muzyczna – Davide Bertolini , Kings Of Convenience
  • miks i reżyser dźwięku – Davide Bertolini
  • mastering – Guy Davies
  • zdjęcia – Paulo Sutch , Øysein Fyxe
  • opracowanie graficzne – Kings Of Convenience , Planet Earth

Wersje[1][edytuj | edytuj kod]

Wszystkie wydane w 2004 roku.

  • Unia Europejska CD – album / promo; Source UK; nr kat. CD SOURDJ 09
  • Unia Europejska CD – album; Source UK, Virgin; nr kat. 0724357188425
  • Wielka Brytania CD – album; Source UK, Virgin; nr kat. CDSOUR 099, 7243 5 71665 2 2
  • Wielka Brytania LP – album; Source UK; nr kat. SOURLP 099
  • Stany Zjednoczone CD – album; Astralwerks; nr kat. ASW 71665
  • Japonia CD – album; Virgin, Toshiba EMI Ltd; nr kat. VJCP-68629

Cytaty o płycie[edytuj | edytuj kod]

  • Eirik Glambek Bøe: „Styl tej płyty cechuje pewna schizofrenia”. „Każdy z nas inspirował się czymś innym, co może nieco zbijać z tropu. Zdaje się jednak, że jest to typowa cecha współczesności: ludzie nie bardzo wiedzą, do jakiego przynależą gatunku”.
  • Erlend Øye: „Już nie mogę się doczekać, kiedy wszyscy zaczną mówić, że pierwsza płyta była lepsza”. “Dowcip polega na tym, że dwie piosenki powstały w 1998 roku, więc to tak, jakbyśmy nagrali covery siebie sprzed pięciu lat”[2].

Przypisy