Rozbieg fal

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Ilustracja obszaru (długości) rozbiegu fal

Rozbieg fal (ang. wave fetch) - obszar nad wodą nad którym wieje wiatr i tworzy falowanie wietrzne. Długość rozbiegu fal oraz prędkość wiatru decydują o wysokości fali, jej okres i inne charakterystyki. W obszarze rozbiegu obserwuje się często fale silnie skłócone.

Każdej prędkości wiatru istnieją graniczne czasy wiania wiatru i graniczne długości rozbiegu, po przekroczeniu których, długości i wysokości fal dalej nie będą wzrastać - fala osiągnie swoje maksymalne możliwe rozmiary. Graniczna długość rozbiegu fal wzrasta wraz z prędkością wiatru[1]. Dla wiatru o prędkości 11 m/s, graniczna długość rozbiegu wynosi 196000 km, fala osiąga średnią wysokość 1,84 m i długość 76 m.

Przypisy

  1. Falowanie wiatrowe. [dostęp 2010-03-12].