Sławomir Nowak

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy polityka. Zobacz też: Sławomir Nowak – trener.
Sławomir Nowak
Data i miejsce urodzenia 11 grudnia 1974
Gdańsk
Minister transportu, budownictwa i gospodarki morskiej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 18 listopada 2011
do 27 listopada 2013
Poprzednik Cezary Grabarczyk[1]
Następca Elżbieta Bieńkowska[2]
Szef Gabinetu Politycznego Prezesa Rady Ministrów
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 16 listopada 2007
do 26 października 2009
Poprzednik Adam Lipiński
Następca Łukasz Broniewski[3]
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Sławomir Nowak i prezydent Bronisław Komorowski podczas nominacji na sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta (29 września 2010)

Sławomir Ryszard Nowak (ur. 11 grudnia 1974 w Gdańsku) – polski polityk, z wykształcenia politolog. Od 2007 do 2009 sekretarz stanu w KPRM i szef gabinetu politycznego premiera Donalda Tuska, od 2009 do 2010 wiceprzewodniczący klubu parlamentarnego Platformy Obywatelskiej, od 2010 przewodniczący Regionu Pomorskiego PO, od 2010 do 2011 sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta ds. kontaktów z Rządem i Parlamentem, od 2011 do 2013 minister transportu, budownictwa i gospodarki morskiej. Poseł na Sejm IV, V, VI i VII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 2000 ukończył studia magisterskie na kierunku stosunki międzynarodowe na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Gdańskiego oraz zarządzanie na Wydziale Administracyjnym Wyższej Szkoły Morskiej w Gdyni. Jako student założył w 1994 własną firmę reklamową, a w latach 1999–2002 był prezesem agencji reklamowej „Signum Promotion”. W 2002 objął funkcję wiceprezesa Radia Gdańsk.

Działalność społeczno-polityczną zaczynał od członkostwa w Kongresie Liberalno-Demokratycznym (1993–1994); po połączeniu z Unią Demokratyczną w 1994 przystąpił do Unii Wolności. Przez dwie kadencje (1998–2002) pełnił funkcję szefa młodzieżówki UW – Stowarzyszenia „Młodzi Demokraci”, którą wyprowadził z tej partii w 2001, podpisując jednocześnie umowę stowarzyszeniową z Platformą Obywatelską.

Jako kandydat PO w okręgu gdańskim w wyborach parlamentarnych w 2001 zdobył 2130 głosów i nie uzyskał mandatu poselskiego. W 2004 został posłem w miejsce wybranego do Parlamentu Europejskiego Janusza Lewandowskiego, gdy z objęcia mandatu zrezygnowali kolejno: Aleksander Hall, starosta kwidzyński Leszek Czarnobaj oraz prezydent Tczewa Zenon Odya. W wyborach w 2005 po zdobyciu 9061 głosów w okręgu gdańskim został wybrany na kolejną kadencję. Zasiadał w Komisji Obrony Narodowej.

W wyborach z 21 października 2007 był liderem listy PO w okręgu gdańskim. Z poparciem 65 993 głosów został wybrany na posła na Sejm VI kadencji, osiągając jednocześnie najwyższy wynik w swoim okręgu przed Jarosławem Wałęsą i Maciejem Płażyńskim.

16 listopada 2007 został sekretarzem stanu w Kancelarii Premiera i szefem gabinetu politycznego premiera. 7 października 2009 podał się do dymisji. 26 października 2009 jego dymisja została przyjęta. Zasiada w zarządzie krajowym Platformy Obywatelskiej. 21 października 2009 został wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego tej partii. W 2010 został szefem sztabu wyborczego Bronisława Komorowskiego w wyborach prezydenckich. 22 maja 2010 zastąpił Jana Kozłowskiego na stanowisku przewodniczącego Regionu Pomorskiego PO. 5 sierpnia tego samego roku nie został ponownie wiceprzewodniczącym klubu parlamentarnego PO.

29 września 2010 został powołany na stanowisko sekretarza stanu w Kancelarii Prezydenta ds. kontaktów z Rządem i Parlamentem[4], w związku z czym tego samego dnia wygasł jego mandat poselski[5].

W 2011 w wyborach parlamentarnych kandydował ponownie z listy Platformy Obywatelskiej do Sejmu z okręgu gdańskiego, zdobywając mandat poselski wynikiem 65 629 głosów[6]. 25 października tego samego roku odwołany został z funkcji ministerialnej w Kancelarii Prezydenta[7].

18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej w drugim rządzie Donalda Tuska[8].

W listopadzie 2013 prokurator generalny poinformował o zamiarze wystąpienia do Sejmu o uchylenie immunitetu Sławomira Nowaka celem przedstawienia zarzutów związanych z nieprawidłowościami w oświadczeniach majątkowych. Tego samego dnia Sławomir Nowak złożył dymisję ze stanowiska ministra, która została przyjęta przez premiera[9]. 27 listopada 2013 został odwołany przez prezydenta Bronisława Komorowskiego ze stanowiska ministra transportu, budownictwa i gospodarki morskiej[10]. 9 stycznia 2014 na własną prośbę został zawieszony na trzy miesiące w prawach członka PO, po przedstawieniu mu zarzutów przez prokuratora[11].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Ryszarda i Haliny Nowaków. Jest żonaty, ma córkę i syna.

Przypisy

  1. Cezary Grabarczyk zajmował stanowisko ministra infrastruktury.
  2. Elżbieta Bieńkowska objęła stanowisko ministra infrastruktury i rozwoju.
  3. Łukasz Broniewski został powołany na szefa Gabinetu Politycznego Prezesa Rady Ministrów 19 listopada 2011, do tego czasu stanowisko to było nieobsadzone.
  4. Powołanie Sekretarza Stanu w Kancelarii Prezydenta RP. prezydent.pl, 29 września 2010. [dostęp 2011-10-07].
  5. M.P. z 2010 r. Nr 72, poz. 912
  6. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2011-10-26].
  7. Prezydent odwołał ministra Sławomira Nowaka. prezydent.pl, 26 października 2011. [dostęp 2011-10-26].
  8. Prezydent powołał rząd Donalda Tuska. prezydent.pl, 18 listopada 2011. [dostęp 2011-11-18].
  9. Sławomir Nowak odchodzi! Premier przyjął jego dymisję. rmf24.pl, 15 listopada 2013. [dostęp 2013-11-15].
  10. M.P. z 2013 r. poz. 1003
  11. Zarząd PO zawiesił Sławomira Nowaka w prawach członka partii. wp.pl, 9 stycznia 2014. [dostęp 2014-01-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]