Słona lukrecja

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wikimedia Commons

Słona lukrecja (salmiak z fiń. salmiakki) lub – odmiana lukrecji z dodatkiem chlorku amonu, popularna w krajach skandynawskich, Holandii, krajach nadbałtyckich i północnych Niemczech[1]. Chlorek amonu nadaje lukrecji cierpkiego, słonego smaku[2] i powoduje wrażenie opisywane jako utrata czucia na języku[3] lub niemal piekące uczucie[1]. Smak słonej lukrecji jest zbyt intensywny i nieprzyjemny dla wielu osób nieprzyzwyczajonych do chlorku amonu[4][1]. Cukierki ze słonej lukrecji są niemal zawsze czarne lub bardzo ciemno brązowe, mogą mieć zarówno miękką, jak i twardą lub kruchą konsystencję. Zdarzają się także słodycze białe lub w odcieniach szarości. Jako barwnika słonej lukrecji używa się zazwyczaj węgla drzewnego (E153). Słona lukrecja jest stosowana jako składnik innych produktów, takich jak lody lub napoje alkoholowe.

Przypisy