Semafory w Norwegii
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Semafory w Norwegii – system znaków i sygnałów używanych przez kolej w Norwegii jest regulowany przez regulamin wydany 4 grudnia 2001.
Pierwszy norweski system semaforów powstał w Drammen w 1893. System ten wykorzystywał wyłącznie semafory kształtowe (mechaniczne). Pierwsze semafory świetlne zostały zbudowane w 1924 roku przez AEG. Obecnie w Norwegii stosuje się wyłącznie semafory świetlne.
Spis treści |
Metody podawania znaków i sygnałów [edytuj]
Znaki i sygnały są podawane następującymi metodami:
- Flagi sygnałowe
- Lampy ręczne
- Gwizdki sygnałowe
- Ruchy ramion sygnalistów
- Ustalone sygnały świetlne
- Ustalone sygnały dźwiękowe
- Sygnały dźwiękowe i akustyczne lokomotyw
Podstawowe znaczenie kolorów w sygnałach [edytuj]
- Czerwony – stop
- Fiolet – zatrzymanie, a później jazda z minimalną prędkością
- Żółty – uwaga
- Zielony – zezwolenie na jazdę
- Biały – droga wolna
Semafory świetlne [edytuj]
W normalnych warunkach na semaforze pali się jedna lampa:
Znaki podstawowe [edytuj]
Sygnał następnego semafora [edytuj]
| Ten artykuł należy dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: Wszystkie semafory pozbawione są świateł i niczym się nie różnią. Dokładniejsze informacje o tym, co należy poprawić, być może znajdują się na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Semafory pokazujące sygnał następnego semafora są dwukomorowe i pokazują światła migające.
System ostrzegawczy [edytuj]
Norwegia używa systemu ostrzegawczego Ericsson ATP, używanego również przez kolej podmiejską w Perth w Australii.