Silnik rakietowy HM-7

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
HM-7(B)
w nawiasach różnice dla wersji B
Projektant SEP, Ottobrunn
Wykorzystanie Ariane 2-3, Ariane 4-3, Ariane 5 ESC A
Materiały napędowe ciekły tlen, ciekły wodór
Pierwszy lot 1979 (HM-7)
1984 (HM-7B)
Ostatni start 1986 (HM-7)
Osiągi
Siła ciągu na poziomie morza (43,6) kN
Siła ciągu w próżni (70) kN
Impuls właściwy na poz. morza (310) Ns/kg
Impuls właściwy w próżni (447) Ns/kg
Maks. czas działania 570 (735) s
Parametry
Komory spalania 1
Ciśnienie w komorze 30 (35) bar
Stosunek ciągu do masy (41,25)
Wymiary
Długość 1,8 m
Średnica 1 m
Masa (155) kg

HM-7(B)francuski silnik rakietowy na mieszankę ciekłego tlenu i wodoru (w stosunku wagowym 5,14:1), stosowany w rakietach rodziny Ariane. W rakietach Ariane 2, 3, 4 i 5 używana jest jego rozwojowa wersja oznaczona dodatkową literę B.

Silnik rakietowy HM-7B

Wariant podstawowy[edytuj | edytuj kod]

Był używany w 3. stopniu rakiet Ariane 1, w latach 1979-1986. Istotne pomysły konstrukcyjne komory spalania silników HM-7 zostały, na licencji, użyte przez NASA w głównych silnikach amerykańskich promów kosmicznych (SSME).

Wersja B[edytuj | edytuj kod]

Po doświadczeniach z użyciem silnika HM-7 w rakietach Ariane 1, chciano podwyższyć jego parametry. Zwiększono ciśnienie w komorze spalania i powiększono dyszę, co zaowocowało zwiększeniem impulsu właściwego. Silnik został dopuszczony do użytku w 1983, a rok później użyto go po raz pierwszy. Użyto go w, wówczas nowej, rakiecie Ariane 3 z uwagi na bardzo dobre parametry i ugruntowaną niezawodność.