Skala depresji Becka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Skala depresji Becka (ang. Beck Depression Inventory, BDI) – skala stosowana w diagnostyce depresji, autorstwa Aarona Becka.

Skala składa się z 21 pytań, na które pacjent samodzielnie udziela odpowiedzi. Możliwe są 4 warianty odpowiedzi, które są inaczej oceniane. Kolejne warianty odpowiedzi odpowiadają zwiększonej intensywności objawów, są więc odpowiednio również wzrastająco punktowane od 0 do 3 punktów.

Poziom depresji obliczany jest z uzyskanej po zsumowaniu liczby punktów. Istnieją różne normy, jednak ogólnie przyjmuje się następującą punktację:

  • 0-10 pkt - brak depresji lub obniżenie nastroju;
  • 11-27 - depresja umiarkowana;
  • 28 i więcej - depresja ciężka.

Przyjmuje się że istotnym uzupełnieniem BDI jest zbadanie pacjenta przez klinicystę przy wykorzystaniu skali depresji Hamiltona.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.