Stan wyższej konieczności
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Stan wyższej konieczności – termin stosowany w prawie karnym. Kontratyp - okoliczność wyłączająca bezprawność działania. W przypadku stanu wyższej konieczności chodzi o poświęcenie dobra chronionego prawem przez zniszczenie innego dobra chronionego prawem, pod warunkiem, że dobro zniszczone przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego albo też nie przedstawia wartości oczywiście wyższej.
[edytuj] Elementy stanu wyższej konieczności
- zagrożenie (niebezpieczeństwo):
- rzeczywiste – musi zachodzić w faktycznie obiektywnej rzeczywistości;
- bezpośrednie – musi stwarzać natychmiastowe zagrożenie;
- skierowane przeciwko dobru prawnie chronionemu;
- może pochodzić od człowieka, od zwierzęcia, lub poprzez działanie sił naturalnych.
- Działanie podjęte w celu ratowania dobra musi być:
- zgodne z zasadą subsydiarności – poświęcenie jednego dobra w celu uratowania dobra drugiego musi być jedynym wyjściem. Dla ratującej osoby nie może być innego alternatywnego rozwiązania;
- zgodne z zasadą proporcjonalności – dobro ratowane musi przedstawiać wartość wyższą niż dobro poświęcone.
[edytuj] Aspekty prawne
Okoliczności wyłączające winę nie zachodzą wobec osoby, która ma prawny obowiązek chronić mienie, nawet z narażeniem własnego zdrowia i życia. W przypadku kolizji obowiązków następuje okoliczność wyłączająca winę, z powodu tego, że tylko jeden obowiązek może być spełniony.