Stan wyższej konieczności

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, szukaj

Stan wyższej konieczności – termin stosowany w prawie karnym. Kontratyp - okoliczność wyłączająca bezprawność działania. W przypadku stanu wyższej konieczności chodzi o poświęcenie dobra chronionego prawem przez zniszczenie innego dobra chronionego prawem, pod warunkiem, że dobro zniszczone przedstawia wartość niższą od dobra ratowanego albo też nie przedstawia wartości oczywiście wyższej.

[edytuj] Elementy stanu wyższej konieczności

  • zagrożenie (niebezpieczeństwo):
    • rzeczywiste – musi zachodzić w faktycznie obiektywnej rzeczywistości;
    • bezpośrednie – musi stwarzać natychmiastowe zagrożenie;
    • skierowane przeciwko dobru prawnie chronionemu;
    • może pochodzić od człowieka, od zwierzęcia, lub poprzez działanie sił naturalnych.
  • Działanie podjęte w celu ratowania dobra musi być:
    • zgodne z zasadą subsydiarności – poświęcenie jednego dobra w celu uratowania dobra drugiego musi być jedynym wyjściem. Dla ratującej osoby nie może być innego alternatywnego rozwiązania;
    • zgodne z zasadą proporcjonalności – dobro ratowane musi przedstawiać wartość wyższą niż dobro poświęcone.

[edytuj] Aspekty prawne

Okoliczności wyłączające winę nie zachodzą wobec osoby, która ma prawny obowiązek chronić mienie, nawet z narażeniem własnego zdrowia i życia. W przypadku kolizji obowiązków następuje okoliczność wyłączająca winę, z powodu tego, że tylko jeden obowiązek może być spełniony.

Osobiste
Przestrzenie nazw

Warianty
Działania
Nawigacja
Dla czytelników
Dla wikipedystów
Narzędzia
Drukuj lub eksportuj
W innych językach