Stefan Balicki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Stefan Balicki ps. „Raptus” (ur. 17 maja 1899[1] w Czukwi koło Sambora, zm. 29 marca 1943 w Poznaniu[2]) – polski pisarz powieści i nowel.

Biografia[edytuj | edytuj kod]

Urodził się 17 maja w Czukwi k. Sambora w rodzinie nauczycieli Wiktora i Zofii z domu Arbesbauer[3]. W Samborze ukończył gimnazjum. Po I wojnie światowej zamieszkał w Poznaniu, gdzie ukończył filologię polską na Uniwersytecie Poznańskim[3]. Był nauczycielem, uczestniczył w życiu literackim. Nauczyciel–polonista w poznańskim gimnazjum i liceum Adama Mickiewicza do września 1939 oraz kierownik Ogniska Metodycznego Języka Polskiego na województwo poznańskie i autor kilku komentarzy analitycznych do lektur szkolnych – powieści Prusa i Reymonta[3]. Publikował od 1921 w prasie literackiej, głównie poznańskiej i warszawskiej recenzje i opowiadania. W roku 1926 był redaktorem pisma „Nowe Wici”, a później współtwórca i uczestnik różnych poznańskich kabaretów i szopek literackich oraz autor licznych audycji literackich i słuchowisk w poznańskiej rozgłośni radiowej. W 1927/28 należał do grupy literackiej „Loża”. W 1932/33 był jednym z twórców kabaretu „Klub Szyderców” i „Czwartków Literackich”[3].

Podczas okupacji hitlerowskiej i wkroczeniu Niemców do Poznania został aresztowany przez gestapo i osadzony w więzieniu. Po ciężkich torturach i długim przesłuchaniu odebrał sobie życie. Zmarł 29 marca 1943 w obozie zagłady Fort VII w Poznaniu[3][4][5][6].

Był żonaty z Marią Ułaszyn i miał syna Andrzeja. W 1937 otrzymał Srebrny Wawrzyn Polskiej Akademii Literatury[3].

Twórczość[edytuj | edytuj kod]

  • 1930 – „Dziewiąta fala”[3]
  • 1933 – „Chłopcy. Szkice z życia szkoły”
  • 1937 – „Ludzie na zakręcie”
  • 1938 – „Czerw”
  • 1939 – „Dom wróżki”

Przypisy

  1. Urząd Stanu Cywilnego Poznań - akt zgonu P 1021/1943 za: Olszewski Marian, Fort VII w Poznaniu, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1971, s. 90
  2. tamże, s. 90
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 3,6 Gąsiorowski, Topolski 1981 ↓, s. 33.
  4. Od połowy 1941 r. obóz nosił nazwę „Areszt Policyjny i Obóz Pracy Wychowawczej”- „Polizeigefängnis der Sicherheitspolizei und Arbeitserziehungslager” (Olszewski M., Fort..., s. 17)'
  5. „Przewodnik Encyklopedyczny Literatury Polskiej”. wyd. PWN Warszawa 1984, pod redakcją Juliana Krzyżanowskiego
  6. Olszewski M., „Fort” ...

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Antoni Gąsiorowski, Jerzy Topolski [red.]: Wielkopolski Słownik Biograficzny. Warszawa-Poznań: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1981, s. 33. ISBN 83-01-02722-3.