Sticky bit

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Sticky bitatrybut pliku lub katalogu w systemach klasy Unix.

W katalogu z ustawionym sticky bit pliki mogą być usuwane lub przemianowywane tylko przez właściciela pliku lub owego katalogu, lub jeśli proces ma prawo ich modyfikacji[1]. Sticky bit często stosowany w katalogu /tmp, do którego dostęp mogą mieć wszyscy użytkownicy systemu. Wyklucza to usuwanie przez użytkowników plików do nich nienależących.

Słowo to bardzo trudno przetłumaczyć na język polski, w związku z czym najczęściej można się spotkać ze zwykłym anglojęzycznym określeniem, choć pojawiają się też tłumaczenia, np. bit lepkości, bit przyklejony, bit zaczepienia.

Zastosowanie historyczne[edytuj | edytuj kod]

Sticky bit został wprowadzony w piątej edycji Uniksa w 1974 roku. Ustawienie tego bitu dla pliku wykonywalnego powodowało pozostawienie jego segmentu kodu w pamięci wymiany po zakończeniu procesu. Stosowane to było dla często używanych programów (np. edytory tekstu); przyspieszało ich uruchamianie przy kolejnym wywołaniu danego pliku wykonywalnego.

Przypisy

  1. Uresh Vahalia: Jądro systemu Unix®. Wydawnictwa Naukowo-Techniczne, 2001, s. 245. ISBN 83-204-2617-0. (pol.)