Strefy oświetlenia Ziemi

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Strefy oświetlenia Ziemi.

Ze względu na warunki oświetlenia miejsca na Ziemi przez Słońce jej powierzchnie dzieli się na strefy.

Strefa międzyzwrotnikowa[edytuj | edytuj kod]

Nazywana strefą gorącą, znajduje się pomiędzy zwrotnikiem Raka i Koziorożca. Zenitalne promienie słoneczne padają na każdy równoleżnik dwa razy w ciągu roku, na równiku – w dniach równonocy, natomiast na zwrotnikach – tylko raz, na początku kalendarzowego lata na danej półkuli.

Strefy umiarkowanych szerokości (północna i południowa)[edytuj | edytuj kod]

Są to dwa pasy sferyczne Ziemi, których granicami są zwrotniki i koła podbiegunowe na obu półkulach. Strefy umiarkowane to nazwa myląca te strefy oświetlenia Ziemi ze strefami klimatów umiarkowanych, których zasięgi się nie pokrywają.) Wysokość górowania Słońca maleje wraz ze wzrostem szerokości geograficznej i waha się od 90° na zwrotniku na początku kalendarzowego lata do 0° na kole podbiegunowym na początku kalendarzowej zimy. W czasie wiosny i lata długość dnia wzrasta w miarę zbliżania się do koła podbiegunowego różnica jest największa w dniu przesilenia letniego, kiedy to na granicy ze strefą podbiegunową dzień trwa 24 godziny. W czasie jesieni i zimy długość dnia maleje ze wzrostem szerokości geograficznej i w dniu przesilenia zimowego na kole podbiegunowym noc trwa 24 godziny.

Strefa podbiegunowa (północna i południowa)[edytuj | edytuj kod]

Jedna z dwóch zimnych stref oświetlenia Ziemi, pasów sferycznych naszej planety, których granicami są koła podbiegunowe. Występują tam dni i noce polarne, które trwają od jednej doby na kołach podbiegunowych (w dniach przesileń) do 6 miesięcy na biegunach.

Każda z dwóch stref zimnych (z wyjątkiem pn. części Morza Norweskiego) pod względem zasięgu zawiera się w strefie klimatów okołobiegunowych, która jest jednak wydzielona na innej podstawie, nieastronomicznej, i nie ma tak regularnych granic.