Strzemię
Strzemię – uzupełniająca część rzędu końskiego, wspomagająca wsiadanie na konia (zawsze z jego lewej strony) oraz utrzymywanie się w siodle w czasie jazdy[1].
Współcześnie pałąki wykonywane są przeważnie ze stali nierdzewnej, zawieszane na skórzanych pasach, tzw. puśliskach, po obu stronach siodła. Wyposażone są zazwyczaj w gumowe wkładki przeciw poślizgowi butów.
Spis treści |
Historia [edytuj]
Strzemię wynaleziono na początku IV w. n.e. na pograniczu dzisiejszej Korei i Chin. Zostało ono udoskonalone przez Alanów i szybko weszło do powszechnego użycia[2]. W Europie pojawiło się w VI wieku najpierw na terenach Cesarstwa Bizantyjskiego za sprawą migracji z głębi stępu Azji Awarów. Do Europy Zachodniej dotarło w okresie hegemonii państwa Franków na przełomie VIII-IX wieku poprzez kontakty z Pieczyngami. W całej Europie łacińskiej strzemię upowszechniło się ok. 1000 roku głównie za sprawą nowej techniki konnej walki Normanów osiadłych w północnej Francji. Upowszechnienie strzemion wraz z ewolucją siodeł (sztywne, wysokie łęki) spowodowało rozwój jazdy walczącej kopią, która w XII wieku przekształciła się w rycerstwo.
Heraldyka [edytuj]
Występuje jako element herbu gminy Szczucin oraz gminy Czarnożyły.
Zobacz też [edytuj]
Przypisy
- ↑ zob. Tim Hawcroft: Koń. Rasy, Pielęgnacja, Wychowanie, Tresura.. Warszawa: Wyd. Ania, 1983. ISBN 83-902474-2-9.
- ↑ Michel Rouche, Attyla i Hunowie. Ekspansja barbarzyńskich nomadów, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s. 217, ISBN 978-83-01-16821-6
Bibliografia [edytuj]
- W. Świętosławski, Strzemiona średniowieczne z ziem Polski, Łódź 1990 - wstęp o genezie strzemienia s. 20 - 33
- R. Gawroński, Pierwsze strzemiona, Koń Polski nr 7/2007, s. 40 - 42
