Strzemię

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Standardowe strzemię

Strzemię – uzupełniająca część rzędu końskiego, wspomagająca wsiadanie na konia (zawsze z jego lewej strony) oraz utrzymywanie się w siodle w czasie jazdy[1].

Współcześnie pałąki wykonywane są przeważnie ze stali nierdzewnej, zawieszane na skórzanych pasach, tzw. puśliskach, po obu stronach siodła. Wyposażone są zazwyczaj w gumowe wkładki przeciw poślizgowi butów.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Strzemię wynaleziono na początku IV wieku na pograniczu dzisiejszej Korei i Chin. Zostało ono udoskonalone przez Alanów i szybko weszło do powszechnego użycia[2]. W Europie pojawiło się w VI wieku najpierw na terenach Cesarstwa Bizantyńskiego za sprawą migracji z głębi stępu Azji Awarów. Do Europy Zachodniej dotarło w okresie hegemonii państwa Franków na przełomie VIII-IX wieku poprzez kontakty z Pieczyngami. W całej Europie łacińskiej strzemię upowszechniło się ok. 1000 roku głównie za sprawą nowej techniki konnej walki Normanów osiadłych w północnej Francji. Upowszechnienie strzemion wraz z ewolucją siodeł (sztywne, wysokie łęki) spowodowało rozwój jazdy walczącej kopią, która w XII wieku przekształciła się w rycerstwo.

Heraldyka[edytuj | edytuj kod]

Występuje jako element herbu gminy Szczucin oraz gminy Czarnożyły.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. zob. Tim Hawcroft: Koń. Rasy, Pielęgnacja, Wychowanie, Tresura.. Warszawa: Wyd. Ania, 1983. ISBN 83-902474-2-9.
  2. Michel Rouche, Attyla i Hunowie. Ekspansja barbarzyńskich nomadów, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2011, s. 217, ISBN 978-83-01-16821-6

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Zobacz hasło strzemię w Wikisłowniku
Wikimedia Commons