Strzykawka bezigłowa

Pracownik służby zdrowia używający strzykawki bezigłowej.

Strzykawka bezigłowa - nowa technologia podawania leków przy użyciu strzykawek, w których nie jest wymagane zastosowanie igieł. Zasada działania tej strzykawki polega na wyrzuceniu bardzo cienkiego strumienia leku z olbrzymią prędkością przez końcówkę strzykawki przyłożoną bezpośrednio do skóry, dzięki czemu lek przenika przez tkanki bez konieczności nakłucia.

W strzykawkach tego typu do przesunięcia tłoka z dużą prędkością wykorzystuje się ciśnienie dwutlenku węgla (system Biojector®) uwalnianego ze specjalnego zasobnika lub zwolnienie uprzednio napiętej sprężyny (system Vitaject®). Dzięki temu strumień wytryskującego leku osiąga prędkość około 800 km/h.

Strzykawka jest zakończona otworem o średnicy kilku mikrometrów (wielkość zależy od wielkości cząsteczki leku), który jest przykładany z lekkim naciskiem do skóry i następnie uruchamiany jest przycisk zwalniający. Przy tak dużej szybkości przesuwu tłoka, lek jest w ciągu ułamków sekundy „przeciskany” przez skórę, co jest praktycznie bezbolesne.

Technologia strzykawek bezigłowych ma aktualnie poważne ograniczenia:

• nie można w ten sposób podawać dużych objętości leków (barierą jest obecnie 1 ml);
• leki podawane w ten sposób muszą być przygotowywane w specjalnych dozownikach.

Niewątpliwymi zaletami jest ograniczenie bólu podczas iniekcji oraz brak zużytych igieł, będących potencjalnym materiałem zakaźnym.

Aktualnie powyższe ograniczenia i zalety powodują, że system jest odpowiedni do zastosowania w przypadku, kiedy konieczne jest:

• podawania małych objętości leków (np. hormony);
• bezbólowe podanie leku (np.szczepionki u dzieci);
• częste wykonywanie iniekcji (np. podawanie insuliny w przebiegu cukrzycy).

Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.