Syndrom chorego budynku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Syndrom chorych budynków (SBS - z angielskiego Sick building syndrome) kombinacja dolegliwości występujących w określonym miejscu (np. w budynku, w którym się pracuje).

Wystąpienie przykrych dolegliwości związane jest głównie z zbyt małą ilością świeżego powietrza w pomieszczeniu oraz z jego złą jakością. Źródłami zanieczyszczeń powietrza w pomieszczeniu mogą być organizmy żywe (np. produkty uboczne oddychania, pocenia się, grzyby), materiały budowlane i elementy wyposażenia wnętrz (np. rozpuszczalniki, impregnaty drewna, związki emitowane przez farby malarskie, azbest), systemy wentylacji i klimatyzacji (np. mikroorganizmy żyjące w nieczyszczonych przewodach wentylacyjnych), powietrze zewnętrzne (np. zanieczyszczenia chemiczne powietrza w dużych aglomeracjach miejskich) albo samo użytkowanie pomieszczeń (np. palenie tytoniu).

W 1984 Światowa Organizacja Zdrowia informowała, iż syndrom SBS występuje aż w 30% nowych i odnawianych budynków na świecie.

Jak pokazały doświadczenia NASA, symptomy SBS można złagodzić lub usunąć, umieszczając w pomieszczeniach odpowiednio dobrane rośliny doniczkowe[1].

Objawy SBS[edytuj | edytuj kod]

  • bóle i zawroty głowy
  • omdlenia
  • mdłości
  • objawy przemęczenia
  • podrażnienie błon śluzowych
  • utrudnione oddychanie

i inne dolegliwości

W Polsce klasycznym przykładem chorego budynku był wybudowany na przełomie lat siedemdziesiątych i osiemdziesiątych budynek Intraco II w Warszawie. Zbyt mała ilość świeżego powietrza dostarczanego do pomieszczeń stała się przyczyną częstych omdleń pracowników. Przeprowadzona ekspertyza dowiodła, że przyczyną był zbyt oszczędnościowy projekt wentylacji. W wyniku modernizacji, rozszczelniono elewację budynku, dodając otwieralne okna.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Krzysztof Galos: '. 2013.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.