Teddy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

"Teddy" to ostatnie z opowiadań J. D. Salingera w zbiorze "9 Opowiadań" wydanych w 1953 (wyd. polskie 1964). Opowiadanie miało swoją premierę w styczniu 1953 roku w amerykańskim magazynie The New Yorker.

Fabuła[edytuj | edytuj kod]

Teddy (Theodore Mc Ardle) jest dziesięcioletnim geniuszem, dzieckiem przeciętnych intelektualnie rodziców. Wraz z rodziną, w tym młodszą siostrą, przemierza statkiem ocean wracając z podróży do Europy, gdzie udzielał wielu wywiadów. Opowiadanie koncentruje się na rozmowie chłopca z młodym mężczyzną Nicholsonem na temat istoty istnienia i reinkarnacji. Salinger nadał chłopcu swoją cechę duchowej dociekliwości i poszukiwań. Za pośrednictwem chłopca dzieli się swoim podejściem do świata. Nicholson, biorąc pod uwagę wiek chłopca, jest zaskoczony jego wiedzą. Rozmowa jest jednak pośpieszna, bowiem Teddy śpieszy się na lekcję pływania. Co więcej, wykorzystuje ten fakt w rozmowie tłumacząc na przykładzie, jakby mógł umrzeć w ciągu kilku chwil, chociażby wrzucony przez siostrę do basenu i, ku ogólnemu zaskoczeniu, pustego. W ostatniej scenie Nicholson idzie pośpiesznie za Teddym na basen, jednak w połowie schodów słyszy przeraźliwy wrzask małej dziewczynki.