Teoria średniego zasięgu

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Teoria średniego zasięgu - typ teorii socjologicznej odnoszącej się do pewnych zjawisk społecznych czy populacji, której nie da się ekstrapolować w skali globalnej, za to jest przydatna do opisu szczególnych warunków życia społecznego. Budowa tego typu teorii zaproponowana została przez Roberta Mertona, aby przeciwstawić się istniejącej w pierwszej połowie XX wieku tendencji do budowy wielkich gmachów teoretycznych mało przydatnych do interpretacji szczególnych przypadków rzeczywistości społecznej[1].

Bazując na teoriach średniego zasięgu Merton budował także ogólną teorię socjologiczną. Jego stanowisko zostało opublikowane, zanim Talcott Parsons przedstawił swój schemat funkcjonalny, dlatego wielu socjologów odczytało je jako atak na koncepcję Parsonsa.

Teorie średniego zasięgu, które skonstruował dotyczyły przede wszystkim:

Przypisy

  1. Robert K. Merton: Teoria socjologiczna i struktura społeczna. Warszawa: PWN, 2002. ISBN 60-69.