Tlenek erbu(III)
Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
| Tlenek erbu(III) | |||||||||||
|
|||||||||||
| Nazewnictwo | |||||||||||
|
|||||||||||
|
|||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||
| Wzór sumaryczny | Er2O3 | ||||||||||
| Masa molowa | 382,56 g/mol | ||||||||||
| Wygląd | różowy proszek | ||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||
| Numer CAS | 12061-16-4 | ||||||||||
|
|||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) |
|||||||||||
Tlenek erbu (Er2O3) - nieorganiczny związek chemiczny z grupy tlenków. Przyjmuje formę różowego proszku. Czasami jest używany do barwienia szkła, w światłowodach i we wzmacniaczach optycznych. Po raz pierwszy tlenek erbu został wykryty w 1843 r przez Carla Mosandera lecz dopiero w 1905 został otrzymany w postaci czystej przez Georges'a Urbaina i Charlesa Jamesa.