Wasilij Pietrow

Wasilij Iwanowicz Pietrow Василий Иванович Петров
Marszałek Związku Radzieckiego
Data i miejsce urodzenia	15 stycznia 1917 Czernolesskoje, Kraj Stawropolski
Przebieg służby
Lata służby	od 1939
Siły zbrojne	Armia Czerwona
Stanowiska	d-ca Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego, Głównodowodzący Wojsk Lądowych RKKA – zastępca ministra obrony ZSRR, doradca ministra obrony Federacji Rosyjskiej
Główne wojny i bitwy	II wojna światowa, Wielka Wojna Ojczyźniana obrona Odessy, bitwa o Dniepr, wojna w Ogadenie (szef doradców wojskowych)
Odznaczenia

Wasilij Iwanowicz Pietrow, ros. Василий Иванович Петров (ur. 15 stycznia 1917 we wsi Czernolesskoje, w Kraju Stawropolskim na Kaukazie) – radziecki dowódca wojskowy, Głównodowodzący Wojsk Lądowych RKKA – zastępca ministra obrony ZSRR, jeden z trzech żyjących Marszałków Związku Radzieckiego (1983), Bohater Związku Radzieckiego (1982), członek Komitetu Centralnego KPZR, deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 9. kadencji, doradca ministra obrony Federacji Rosyjskiej.

Życiorys

Służbę w Armii Czerwonej pełni od 1939. W 1941 ukończył kurs oficerski. W 1948 ukończył Akademię Wojskową im. Michaiła Frunzego, uzyskując stopień oficera dyplomowanego.

Uczestnik wojny z Niemcami od sierpnia 1941. Brał udział w walkach na Frontach: Południowym, Krymskim, Północno-Kaukaskim i Zakaukaskim – pełniąc do 1943 kolejno funkcje: dowódcy plutonu kawalerii, zastępcy dowódcy szwadronu, pomocnika szefa sztabu pułku, starszego adiutanta (szefa sztabu) samodzielnego batalionu, dowódcy batalionu. W latach 1943–1944 był szefem wydziału operacyjnego sztabu brygady oraz dywizji strzelców – na Frontach: Stepowym, Woroneskim, 1. Ukraińskim i 2. Ukraińskim. Brał udział w działaniach bojowych podczas obrony Odessy, Sewastopola, Kaukazu, forsowaniu Dniepru i Dniestru, wyzwoleniu Rumunii i Węgier.

Po wojnie służył w Armii Radzieckiej na stanowiskach sztabowych i dowódczych: zastępca szefa oraz szef oddziału sztabu armii, dowódca pułku piechoty (od stycznia 1953 do grudnia 1955), szef sztabu dywizji. Od stycznia 1957 dowódca dywizji zmotoryzowanej. Od lipca 1961 na odpowiedzialnych stanowiskach dowódczych. Do czerwca 1964 szef sztabu armii, następnie dowódca armii. Od stycznia 1966 szef sztabu i pierwszy zastępca dowódcy, a od kwietnia 1972 dowódca Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego. Od maja 1976 do grudnia 1978 pełnił funkcję I zastępcy Głównodowodzącego Wojsk Lądowych, następnie do listopada 1980 dowódcy Dalekowschodniego Okręgu Wojskowego. Z kolei do stycznia 1985 Głównodowodzący Wojsk Lądowych – zastępca ministra obrony ZSRR. Do stycznia 1992 generalny inspektor w grupie generalnych inspektorów ministerstwa obrony ZSRR i doradca szefa sztabu generalnego Zjednoczonych Sił Zbrojnych Wspólnoty Niepodległych Państw. Od września 1992 doradca ministra obrony Federacji Rosyjskiej.

Od 1944 członek partii komunistycznej WKP(b), od 1976 członek Komitetu Centralnego KPZR, deputowany do Rady Najwyższej ZSRR 9. kadencji.

W latach 1977–1978 stanął na czele kontyngentu 1,5 tys. radzieckich doradców wojskowych, którzy w praktyce kierowali zwycięskimi działaniami wojsk etiopskich i kubańskich w czasie wojny w Ogadenie.

Awanse

• pułkownik – 29 kwietnia 1952
• generał-major – 9 maja 1961
• generał-lejtnant – 16 czerwca 1965
• generał-pułkownik – 29 kwietnia 1970
• generał armii – 15 grudnia 1972
• Marszałek Związku Radzieckiego – 25 marca 1983

Odznaczenia

• Medal "Złota Gwiazda" Bohater Związku Radzieckiego (16 lutego 1982)
• Order Lenina – czterokrotnie (1967, 1978, 1982, 1987)
• Order Rewolucji Październikowej (1974)
• Order Czerwonego Sztandaru (1944)
• Order Wojny Ojczyźnianej I stopnia – dwukrotnie (1944, 1985)
• Order Wojny Ojczyźnianej II stopnia (1943)
• Order Czerwonej Gwiazdy – dwukrotnie (1942, 1955)
• Order Za Służbę Ojczyźnie w Siłach Zbrojnych ZSRR III stopnia (1976)
• Medal "Za zasługi bojowe"
• Medal "Za obronę Kaukazu"
• Medal "Za ochronę granic państwowych"
• Medal "Za umacnianie współpracy wojskowej"
• Medal "Za zwycięstwo nad Niemcami w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945"
• Medal 20-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945
• Medal 30-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945
• Medal 40-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941-1945
• Medal 50-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945
• Medal 60-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945
• Medal 65-lecia Zwycięstwa w Wielkiej Wojnie Ojczyźnianej 1941–1945
• Order Suche Batora (Mongolia)
• Order Czerwonego Sztandaru (Mongolia)
• Order Scharnhorsta (NRD)
• Order Tudora Wladimiresku I klasy (Rumunia)
• Order Czerwonego Sztandaru (CSSR)
• Order Flagi Narodowej (KRLD)
• Order Ernesto Cze Gewary (Kuba)
• Order Flagi Węgierskiej Republiki Ludowej (Węgry)
• Order Świętego Wielkiego Księcia Dymitrija Dońskiego II klasy (2005, Rosyjska Cerkiew Prawosławna)
• I inne

Bibliografia

• B. Potyrała, H. Szczegóła – Czerwoni marszałkowie. Elita Armii Radzieckiej 1935-1991, Wyd. WSP im. Tadeusza Kotarbińskiego, Zielona Góra 1997, ISBN 83-86832-23-1
• B. Potyrała, W. Szlufik – Who is who? Trzygwiazdkowi generałowie i admirałowie radzieckich sił zbrojnych z lat 1940-1991, Wyd. WSP, Częstochowa 2001, ISBN 83-7098-662-5
• Słownik biograficzny marszałków Związku Radzieckiego, t. III, Koszalin 2004
• Mała Encyklopedia Wojskowa, t. 1, Wyd. MON, Warszawa 1967
• (ros.) W. Jegorszyn – Feldmarszałkowie i marszałkowie, Moskwa 2000
• (ros.) K. Zalesskij – Imperium Stalina. Biograficzny słownik encyklopedyczny, Moskwa 2000
• (ros.) Radziecka Encyklopedia Wojskowa, t. VI, Moskwa
• (ros.) Wielka Encyklopedia Radziecka, t. 19, s. 482, Moskwa 1969-1978
• (ros.) Wojskowy słownik encyklopedyczny, Moskwa 1986
• Василий Иванович Петров – Герои страны (ros.) [dostęp 1 lipca 2010]
• Wyżsi dowódcy Związku Radzieckiego (ros.) [dostęp 1 lipca 2010]
• Международный Объединенный Биографический Центр (ros.) [dostęp 1 lipca 2010]