William Boyce

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
William Boyce

William Boyce (ochrzczony 11 września 1711, zm. 7 lutego 1779) – angielski kompozytor przełomu baroku i klasycyzmu, uchodzący za jednego z najwybitniejszych angielskich twórców muzyki poważnej XVIII w. Następca Maurice'a Greene'a na stanowisku Master of the King's Musick.

Urodził się w Londynie w 1711. Jako chłopiec był chórzystą w londyńskiej Katedrze św. Pawła, gdzie jednym z jego nauczycieli (w czasie gdy Boyce stracił głos w wyniku mutacji) był Maurice Greene. W 1734 Boyce został organistą w kaplicy uniwersytetu w Oxfordzie. Pełnił tego rodzaju funkcje w wielu miejscach aż w końcu w 1755 roku został "Mistrzem muzyki królewskiej" – Master of King's Musick. W 1758 został organistą kaplicy królewskiej.

Gdy pod koniec życia Boyce ogłuchł musiał porzucić stanowisko organisty i zajmował się głównie dokańczaniem niedokończonych dzieł swego nauczyciela Greene'a. Wiele utworów Boyce'a stosuje w nabożeństwach Kościół anglikański.

Boyce napisał też masque: Peleus and Thetis i pieśni oparte na wierszach Johna Drydena

Hymn: "Heart of Oak" jest dziełem Boyce'a. Słowa napisał do niego David Garrick.

Podobnie jak Charles Avison inspirował się muzycznymi osiągnięciami kompozytorów włoskich. Jako jeden z pierwszych wprowadził symfonię (cykl Eight Symphonies) na grunt angielski. Boyce inspirował się także twórczością Georga Friedricha Händla i miał do jego muzyki wielki szacunek[1].

Po śmierci Boyce'a w 1779 roku stanowisko Master of the King's Musick przejął John Stanley.

Przypisy

  1. Christopher Hogwood, "Händel", Kraków 2010 r., s. 133, 315

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]