Wisznudharmottarapurana

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wisznudharmottarapurana (trl. Viṣṇudharmottarapurāṇa, ang. Vishnudharmottara Purana, Purana najwyższego obowiązku religijnego (dharmy) Wisznu)[1]) – upapurana wisznuicka, podzielona na trzy księgi, której kompilacja datowana jest na lata 450-650 n.e.

Treść[edytuj | edytuj kod]

  • Księga pierwsza zawiera: wisznuickie wersje opowieści o stworzeniu świata i istot, nauki astrologiczne i rytualne, hymny na cześć bogów. Mówcą jest ryszi Markandeja, a słuchaczami zgromadzenie władców z wnukiem Kryszny na czele.
  • Księga trzecia zawiera trzy części:
  1. objaśnienia Markandei o różnego rodzaju sztukach, (rzeźbiarstwo, muzyka, taniec, malarstwo, architektura świątyń)
  2. rytuały konsekracyjne wizerunków pratisztha i śluby wrata
  3. o tytule Hamsagita, objaśnia wiedzę przekazaną ryszim przez Dźanardanę

Rośliny kultowe[edytuj | edytuj kod]

W tekście wzmiankowane są następujące rośliny, stanowiące atrybut w przedstawieniach postaci boga Śiwy:

Przypisy

  1. Viṣṇudharmottarapurāṇa i teksty purāṇa. W: Agnieszka Sylwia Staszczyk: Tworzenie i konsekracja boskich przedstawień w sztuce hinduistycznej. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Nariton, 2007, s. 13, seria: Artystyczny Orient Seria Pracowni Sztuki Orientu UMK i Polskiego Stowarzyszenia Sztuki Orientu. ISBN 978-83-7543-001-1.
  2. Agnieszka Sylwia Staszczyk: Tworzenie i konsekracja boskich przedstawień w sztuce hinduistycznej. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Nariton, 2007, s. 78, seria: Artystyczny Orient Seria Pracowni Sztuki Orientu UMK i Polskiego Stowarzyszenia Sztuki Orientu. ISBN 978-83-7543-001-1.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Viṣṇudharmottarapurāṇa i teksty purāṇa - kilka słów o literaturze. W: Agnieszka Sylwia Staszczyk: Tworzenie i konsekracja boskich przedstawień w sztuce hinduistycznej. Wyd. 1. Warszawa: Wydawnictwo Nariton, 2007, s. 12-18, seria: Artystyczny Orient Seria Pracowni Sztuki Orientu UMK i Polskiego Stowarzyszenia Sztuki Orientu. ISBN 978-83-7543-001-1.

Literatura dodatkowa[edytuj | edytuj kod]

  • Stella Kramrisch: The Vishnudharmottara Part III: A Treatise On Indian Painting And Image-Making. Wyd. 2. Calcutta University Press, 1928.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]