Woluta

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Przykłady głowic w porządku jońskim. Według Julien David LeRoy, Les ruines plus beaux des monuments de la Grèce, Paris, 1758 (Plate XX)

Woluta, ślimacznica – element architektoniczny i motyw ornamentacyjny w formie spirali lub zwoju.

Występuje w głowicach kolumn w architekturze greckiej i rzymskiej (w porządku jońskim, korynckim i kompozytowym). Jako ozdoba występował w sztuce asyryjskiej, perskiej. W okresie renesansu i baroku, w budowlach wzorowanych na stylu antycznym. Woluta stanowi najważniejszy element esownicy.

Szczególnym przypadkiem ślimacznicy są spływy wolutowe[1][2]. Spływ to boczna, dekoracyjnie poprowadzona, część szczytów budowli sakralnych – kościołów czy kaplic. Wprowadzenie spływów pozwalało na harmonijne połączenie węższej części górnej kondygnacji z szerszą kondygnacją przyziemia. Stosowane w późnym renesansie, szczególnie popularne w baroku[3].


Przypisy

  1. Sztuka świata. Słownik terminów L-Ż. tom 18. Warszawa: Wydawnictwo Arkady, 2013, s. 339. ISBN 978-83-213-4727-1.
  2. Słownik terminologiczny sztuk pięknych. Warszawa: Wydawnictwo Naukowe PWN, 1996, s. 442. ISBN 83-01-12365-6.
  3. Mini przewodnik po stylach architektonicznych. Słownik pojęć i zarys historii architektury (pol.). sp1wadowice.iap.pl. [dostęp 2015-01-28].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]