Wykluczenie cyfrowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wykluczenie cyfrowe lub przepaść cyfrowa[1] – termin stosowany do określenia różnicy między tymi osobami i społeczeństwami, które mają dostęp do technologii informacyjnych, a tymi, które takiego dostępu nie mają[1].

Podział ten wynika z szybkiego rozwoju technologii informatycznych, który doprowadził do powiększenia różnic między klasami bogatą i średnią, które mogły sobie pozwolić na ich zakup, a klasą niższą, której nie stać na swobodny dostęp do Internetu. Obecnie można nawet mówić o nowym rodzaju stratyfikacji społecznej, gdzie podział przebiega między połączonymi i niepołączonymi z siecią.

Jedną z przyczyn tej „przepaści cyfrowej” jest brak odpowiedniej infrastruktury szerokopasmowej. W wymiarze regionalnym stopień urbanizacji jest ważnym czynnikiem ułatwiającym dostęp i dającym możliwość korzystania z technologii informacyjnych i telekomunikacyjnych[1].

Termin wykluczenia cyfrowego nie sprowadza się tylko do samej fizycznej możliwości dostępu do Internetu, oprócz tego ważne są czynniki takie jak:

  • brak umiejętności posługiwania się Internetem (zwłaszcza wśród osób starszych);
  • niska jakość połączenia (szczególnie w małych miastach i na wsi);
  • znajomości języków (brak znajomości języka, w którym potrzebne informacje występują).

Według badań CBOS tylko 6 procent osób powyżej 65 lat i 23 procent w wieku 55-64 korzysta z Internetu, podczas gdy młodzi ludzie (18-24) korzystają z Internetu w zdecydowanej większości (93 procent)[2].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 Decyzja Urzędu Nadzoru EFTA nr 34/10/COL z dnia 3 lutego 2010 r. zmieniająca po raz 79. zasady proceduralne i merytoryczne w dziedzinie pomocy państwa poprzez dodanie nowego rozdziału w sprawie stosowania przepisów dotyczących pomocy państwa w odniesieniu do szybkiego wdrażania sieci szerokopasmowych. (CELEX: E2010C0034).
  2. Badanie CBOS „Aktualne problemy i wydarzenia” z kwietnia 2010 roku ([1]).