Wyspy Zachodniofryzyjskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Wyspy Zachodniofryzyjskie

Wyspy Zachodniofryzyjskie (nid. Nederlandse Waddeneilanden lub West-Friese Eilanden; fryz. Westfryske eilannen) – część archipelagu Wysp Fryzyjskich, należąca do Holandii. Wyspy powstały w XIII wieku w wyniku potężnego wdarcia się morza w głąb lądu[1].

Składają się z 5 większych, zamieszkałych wysp i kilku mniejszych oznaczonych kolejnymi numerami na mapce obok:

  • Texel - pow. 161,96 km²
  • Terschelling - 88,10 km²
  • Ameland - 57,57 km²
  • Vlieland - 40,26 km²
  • Schiermonnikoog - 39,94 km²
  • Rottumerplaat - 7,82 km² (nr 7 na mapce)
  • Engelsmanplaat - 6,0 km² (nr 5)
  • Noorderhaaks - 4,5 km² (nr 1)
  • Rottumeroog - 2,5 km² (nr 8)
  • Richel - 1,5 km² (nr 2)
  • Griend - 0,82 km² (nr 3)
  • Simonszand - 0,5 km² (nr 6)
  • Zuiderduintjes - 0,2 km²
  • Rif - 0,1 km² (nr 4)

Oddzielone są od stałego lądu płytkim Morzem Wattowym. Komunikacja promowa, na wyspach liczne kurorty i kąpieliska.

Przypisy

  1. Jan Balicki: Historia Holandii. Wrocław: Ossolineum, 1989, s. 9. ISBN 83-04-03025-X.
Wikimedia Commons