Wzdłużenie zastępcze

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Wzdłużenie zastępczeproces fonetyczny, w wyniku którego samogłoska staje się długa, aby zachować energię potrzebną na wypowiedzenie wyrazu, kiedy następna samogłoska zanikła. Zaszło np. w łacinie, języku fińskim i w języku polskim (przy zaniku jerów). Podobnie jak wokalizacja jerów jest wynikiem wyrównań kompensacyjnych. Przy wzdłużeniu zastępczym zanikający jer oddaje swój iloczas samogłosce pełnej – powodując jej wzdłużenie.

Język fiński[edytuj | edytuj kod]

Występuje w skostniałych formach prolatiwu (przypadek) - ohitse meni (przeszedł obok) - m wymawia się podwójnie, z powodu zaniku spółgłoski k w wyrazie ohitse (stara forma ohitsek.) Spotyka się go również w formie drugiej osoby trybu rozkazującego - mene tänne (idź tam) - podwojeniu ulega t wskutek zaniku k w wyrazie mene (stara forma menek).