Zaburzenia myślenia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zaburzenia myśli (praktycznie zaburzenia myślenia i mowy) – pojęcie stosowane w psychiatrii do opisu wzorów zaburzeń mowy i porozumiewania się, które odzwierciedlają zaburzenia myślenia.

Podział[edytuj | edytuj kod]

Zaburzenia myślenia dzieli się ze względu na zaburzenia treści myślenia (automatyzmy psychiczne, myślenie magiczne, myśli natrętne, myśli nadwartościowe oraz urojenia) oraz zaburzenia formy myślenia, w których rozróżnia się na zaburzenia toku oraz struktury i funkcji.

Zaburzenia toku myślenia[edytuj | edytuj kod]

Jednym z zaburzeń tego typu jest mówienie obok, tj.sytuacja, w której odpowiedzi pacjenta nie mają nic wspólnego z zadanym pytaniem[1].

Kolejnym zaburzeniem jest zwolnienie toku myślenia – może być nieznaczne, tak jak to się dzieje podczas przygnębienia lub bardzo wyraźne (aż do zahamowania) jak ma to często miejsce w przypadku zaburzeń depresyjnych[2].

Innymi zaburzeniami toku myślenia są: otamowanie, natłok, stereotypie, perseweracje, iteracje, przyspieszenie, uskokowość, rozwlekłość, werbigeracje, mutyzm.

Zaburzenia struktury i funkcji[edytuj | edytuj kod]

Do zaburzeń struktury i funkcji myślenia należą: myślenie niekomunikatywne, nieskładne, paralogiczne; rozkojarzenie, splątanie, afazje oraz zubożenie myślenia.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Alasdair D. Cameron: Psychiatria. Wyd. II. Wrocław: Urban & Partner, 2005, s. 34, seria: Crash Course. ISBN 978-83-8958-176-1.
  2. Marek Jarosz: Co każdy powinien wiedzieć o chorobach psychicznych. Łódź: Piątek Trzynastego Wydawnictwo, 2004, s. 21, seria: Nasze Zdrowie. ISBN 83-7415-003-3.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Adam Bilikiewicz: PSYCHIATRIA Podręcznik dla studentów medycyny. Wyd. 3. Warszawa: Wydawnictwo Lekarskie PZWL, 2006, s. 66–72. ISBN 83-200-3388-8.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.