Zasada jednolitości

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zasada jednolitości prawa wspólnotowego, jest to zasada występująca w prawie wspólnotowym Unii Europejskiej, która mówi, że:

  • prawo wspólnotowe jest w całości i jednakowo stosowane w każdym z państw członkowskich,
  • jednolitość ma zapewnić taki sam sposób stosowania prawa wspólnotowego na terenie całej wspólnoty i jest "wymogiem jednolitego porządku prawnego",
  • prawo wspólnotowe musi być jednolite wewnętrznie, to znaczy, że należy eliminować z systemu prawa wspólnotowego te normy niższego rzędu, które są w konflikcie z innymi normami wyższego rzędu.

Zasada ta powstała z uwagi na fakt, że poszczególne kraje członkowskie stawiają postanowienia ratyfikowanych umów międzynarodowych na różnych szczeblach w systemie prawa krajowego (niektóre na równi z ustawami, a inne ponad ustawami).