Zasiłek stały

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zasiłek stały - forma pieniężnego świadczenia z pomocy społecznej. Jest to świadczenie obligatoryjne (obowiązkowe), które przysługuje na podstawie art. 37 ustawy o pomocy społecznej.

Zasiłek stały przysługuje:

  • osobie samotnie gospodarującej, która jest całkowicie niezdolna do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód jest niższy od kryterium dochodowego osoby samotnie gospodarującej (542 zł - stan na październik 2012 r.)
  • pełnoletniej osobie, która pozostaje w rodzinie, całkowicie niezdolnej do pracy z powodu wieku lub niepełnosprawności, jeżeli jej dochód, jak również dochód na osobę w rodzinie nie przekracza kryterium dochodowego (456 zł na osobę) w rodzinie.

Kwota zasiłku nie może być niższa niż 30 zł miesięcznie i nie wyższa niż 529 zł.

Wydanie decyzji o przyznaniu lub odmowie przyznania świadczenia wymaga przeprowadzenia wywiadu środowiskowego (rodzinnego) przez pracownika socjalnego. Świadczenie to jest zadaniem zleconym gminie, finansowanym z budżetu państwa.

W przypadku zbiegu uprawnień do zasiłku stałego i renty socjalnej, świadczenia pielęgnacyjnego lub dodatku z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania, zasiłek stały nie przysługuje.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Ustawa z dnia 12 marca 2004 r.o pomocy społecznej Dz. U. z dnia 15 kwietnia 2004 r.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]