Zbroja maksymiliańska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Zbroja maksymiliańska - odmiana płytowej zbroi renesansowej.

Nazwane tak współcześnie od imienia cesarza Maksymiliana I (który prawdopodobnie nie miał z ich powstaniem nic wspólnego), zbroje tego typu zbudowane są z płyt o powierzchni żłobkowanej albo z wklęsłymi kanelami lub żeberkami. Żłobkowanie służyło ozdobie, lecz także usztywnieniu płyty stalowej. Dekoracyjne mosiężne obrzeżenia typowe dla zbroi włoskich zastępowano ozdobnie zawiniętymi krawędziami. Zbroje te były smuklejsze w formie, z silniej zaznaczonymi elementami pionowymi, nawiązującymi do popularnych w południowych Niemczech tzw. zbroi gotyckich. Do zbroi tych używano przyłbic, często typu armet[1].

Zbroje te pojawiły się ok. 1530 roku u były używane jako bojowe i turniejowe przez cały wiek XVI, dopóki nie zrezygnowano z nich na skutek rozwoju broni palnej[1].

Wywodzą się z północnych Włoch, a następnie rozpowszechniły się na północ od Alp w szczególności w Niemczech.


Przypisy

  1. 1,0 1,1 Jean-Denis Lepage: Medieval armies and weapons in western Europe: an illustrated history. Jefferson, N.C.: McFarland Company, 2005, s. 216. ISBN 0786417722.
Wikimedia Commons