Zbroja płytowa
_01.jpg)
Zbroja płytowa - zbroja wykonana z płyt metalowych.
Pojawiła się już w starożytnej Grecji w formie, wykonanych z brązu osłon ludzkiego korpusu. Pojawiła się kiedy postęp metalurgii umożliwił wykonanie metalowych płyt o odpowiedniej wielkości i wytrzymałości. Osłony płytowe dawały lepszą, niż kolczuga, ochronę przed obrażeniami obuchowymi i ranami kłutymi. Mimo, iż zbroja płytowa w ogólnej wadze była cięższa niż kolczuga, jej ciężar nie był dotkliwie odczuwalny, gdyż rozkładał się na całe ciało, nie zaś w większość na barki jak to miało miejsce przy kolczudze (dla porównania, przeciętna waga zbroi płytowej dochodziła do 25 kg, podczas gdy wyposażenie piechoty polskiej w 1939 dochodziło do ok. 30 kg). Liczne płyty pokrywające ciało ograniczały jednak w pewnym stopniu zakres ruchów.[1][2][3]
Ze względu na jakość i metody wykonania zbroje płytowe podzielić można na: zbroje bojowe, turniejowe i ceremonialne. Szczytowy okres rozwoju zbroi płytowej, przypada na wiek XV i XVI. Pojawiła się wtedy pełna zbroja płytowa. Była często spotykana, choć droga (często kuta na miarę) i nie każdego rycerza było na nią stać. Z tego powodu często używane były jedynie elementy zbroi np. płytowe osłony nóg lub ramion. Część zbroi osłaniająca korpus to kirys, składający sie ze zintegrowanego naplecznika i napierśnika.[2][3]
Przypisy
- ↑ Andrzej Nadolski: Broń i strój rycerstwa polskiego w średniowieczu. Warszawa: Ossolineum, 1979, s. 106. ISBN 83-04-00108-X.
- ↑ 2,0 2,1 Michał Gradowski, Zdzisław Żygulski: Słownik uzbrojenia historycznego. Warszawa: PWN, 2010, s. 118, 129. ISBN 978-83-01-16260-3.
- ↑ 3,0 3,1 Michéle Byam: Broń i zbroje. Wyd. III. Warszawa: Arkady, 1991, s. 13, 26-33. ISBN 83-213-3754-0.
