Zespół wewnątrzrdzeniowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Zespół wewnątrzrdzeniowy (ang. central cord syndrome) – zespół neurologiczny spowodowany uszkodzeniem środkowej części rdzenia kręgowego. Składają się nań obustronnie osłabione lub zniesione czucie bólu i temperatury na poziomie uszkodzonych segmentów rdzenia, przy zachowanych modalnościach czucia przewodzonych w oszczędzonych sznurach tylnych rdzenia (określa się to jako rozszczepienne zaburzenia czucia).

W zaawansowanym uszkodzeniu może dojść do zajęcia komórek rogu przedniego rdzenia (zespół dolnego neuronu ruchowego) i dróg korowo-rdzeniowych (zespół górnego neuronu ruchowego z paraparezą spastyczną).

Najczęstsze przyczyny to stwardnienie rozsiane, jamistość rdzenia i guzy wewnątrzrdzeniowe.

Zespół opisli jako pierwsi Richard C. Schneider i wsp. w 1954 roku[1].

Przypisy

  1. RC Schneider, G Cherry, H Pantek. The syndrome of acute central cervical spinal cord injury; with special reference to the mechanisms involved in hyperextension injuries of cervical spine. „J Neurosurg”. 11 (6), s. 546-77, 1954. doi:10.3171/jns.1954.11.6.0546. PMID 13222164. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Christopher Turner, Anish Bahra, Katia Cikurel: Crash Course: Neurologia. Wrocław: Elsevier Urban&Partner, s. 106. ISBN 978-83-60290-71-2.

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.