Łowczy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Łowczy – we wczesnośredniowiecznej Polsce urzędnik królewski zajmujący się organizacją łowów monarchy.

Urząd ten utrzymał się po przemianach ustrojowych (monarchia stanowa, później demokracja szlachecka) i stał się dożywotnim i honorowym, a więc nie pociągającym za sobą żadnych obowiązków. W I Rzeczypospolitej wykształciły się dwa urzędy dworskie: łowczy wielki koronny i łowczy wielki litewski. W hierarchii urzędów ziemskich inny urząd łowczego był niższym urzędem ziemskim.

Także oficjalista w większych majątkach ziemskich oraz funkcja w klubach, związkach i kołach łowieckich.

Tytuły odojcowskie i odmężowskie[edytuj | edytuj kod]

Dzieciom łowczego przysługiwały tytuły odojcowskie. Dla synów był to łowczyc[1][2], a dla córek łowczanka[3]. Żony łowczego miały prawo do tytułu odmężowskiego łowczyna[4].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. [1]
  2. Herbarz polski Kaspra Niesieckiego S.J.. Nakładem i drukiem Breitkopfa i Haertela, 1841, str. 86
  3. [2]
  4. Pamiętniki Krzysztofa Zawiszy, wojewody mińskiego: (1666-1721). Nakładem Jana Zawiszy, 1862, str. LXIV