Łuk mongolski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Łuk mongolski

Łuk mongolski – odmiana łuku refleksyjnego (odwracalnego). Proces jego wykonania znamy dzięki zachowanej do dzisiaj w Mongolii tradycji (wciąż odbywają się tam zawody strzeleckie).

Rdzeń stanowiła wysuszona brzozowa deseczka, końce wykonane również z drewna musiały mieć naturalne wygięcie; wklejano w nie kościane płytki z wycięciami na cięciwę. Od strony wewnętrznej do brzozowego rdzenia przyklejano długie płaskie płytki z rogu kozła lub bawoła, a do zewnętrznej – odpowiednio spreparowane płytki ze ścięgien zwierzęcych. Owe złożone elementy oklejono paskami kory brzozowej zabezpieczającej przed wilgocią. Na koniec w centralną wewnętrzną cześć wklejano płytkę drewnianą, rogową lub kościaną, a na zewnątrz płytkę kościaną. Cięciwę sporządzano ze splecionych rzemieni z surowej twardej skóry zwierzęcej.

O wyjątkowej pozycji łuku w życiu koczowników Wielkiego Stepu (nie tylko Mongołów) świadczy wzmianka w Tajnej historii Mongołów:

„Jeżeli komuś, kto jeszcze żyje, nieprzyjaciel odbierze kołczan, to po co wtedy żyć? Czy dla męża jest coś piękniejszego, niż leżeć po śmierci ze swoim łukiem i kołczanem?”

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Stanisław Kałużyński, Dawni Mongołowie, PIW, Warszawa 1983.
  • Jacek Kotbus, Hulagu-chan w Bagdadzie. 15 lutego 1258 r., z serii: „Batalie i wodzowie wszech czasów” nr 15, „Rzeczpospolita” 26 kwietnia 2008 (dodatek).
  • David Nicolle, Wiaczesław Szpakowski, Kałka 1223. Najazd Mongołów Czyngis-chana na Ruś, przeł. Tomasz Basarabowicz, z serii: „Kampanie” t. 3, Osprey Publishing, Kraków 2008, s. 28-29, ISBN 978-83-7396-748-9
  • Witold Świętosławski, Uzbrojenie koczowników Wielkiego Stepu w czasach ekspansji Mongołów (XII-XIV w.), Łódzkie Towarzystwo Naukowe, Łódź 1996, ISBN 83-85879-71-4
  • Tajna historia Mongołów. Anonimowa kronika mongolska z XIII w., przeł. z mongolskiego, wstępem i komentarzami opatrzył Stanisław Kałużyński, PIW, Warszawa 1970, rozdz. VII, § 190 (s. 132).