Łupek serycytowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Łupek serycytowyskała metamorficzna powstała z niewielkiego przeobrażenia łupka ilastego bądź mułowca w warunkach niskich temperatur (200–400 °C) i niezbyt wysokich ciśnień (bardzo niski i niski stopień metamorfizmu według Winklera). Ze względu na pochodzenie często można spotkać nazwy metaiłowiec lub metamułowiec.

Dach pokryty łupkami

Stanowi skałę przejściową do utworów osadowych. Jest bardzo pospolity i szeroko rozpowszechniony.

Właściwości łupków serycytowych pochodzą od dominującego składnika jakim jest serycyt jednak często są maskowane przez obecność innych minerałów, np. kwarcu, chlorytu, czasami skaleni.

  • Struktura: drobnoziarnista i drobnoblaszkowata, czyli granolepidoblastyczna,
  • Tekstura: łupkowa, wyraźnie zaznaczona,
  • Skład: kwarc, serycyt i dodatkowe minerały, jak muskowit, skaleń, chloryt, czasami amfibol. W składzie dominuje serycyt lub kwarc.
  • Barwa: jasnopopielata, jasnosrebrzysta, niekiedy zielonkawo-szara, czasami zabarwione związkami żelaza na czerwono, żółto.
  • Twardość: niezbyt twarde, twardość zależy od zawartości kwarcu (twardość w skali Mohsa: 7).

Miejsca występowania: USAPensylwania, Vermont, Wielka Brytania – Walia, Polska – G. Kaczawskie, G. Opawskie, Małopolska, głębokie podłoże północnej i północno-wschodniej Polski.

Zastosowanie: używany jako materiał do pokrywania dachów, zmielony – do wyrobu płyt elektrycznych, stołów laboratoryjnych, tablic szkolnych. Ma zastosowanie jako kruszywo i wypełniacz, nośnik do farb, dawniej nośnik do DDT.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Wacław Ryka, Anna Maliszewska, Słownik petrograficzny, Warszawa: Wydawnictwa Geologiczne, 1991, ISBN 83-220-0406-0, OCLC 834076623.
  • H. G. S. Winkler. Petrogenesis of metamorphic rocks. [Wyd. III], Springer, New York 1974.