Żywice silikonowe

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Silicone resin.png

Żywice silikonowe – rodzaj materiału silikonowego, który zawiera oligosiloksany o ogólnym wzorze: RnSiXmOy, gdzie R to grupa alkilowa, zwykle metylowa lub fenylowa. Natomiast X to grupa funkcyjna, zwykle H, OH, Cl lub OR. Grupy te mogą ulegać dalszej kondensacji aby w rezultacie utworzyć gęsto usieciowane, nierozpuszczalne sieci polisiloksanowe.

Do ogólnego opisu struktury żywic silikonowych stosuje się często następujące skróty literowe merów[1]:

  • „M”: Me3SiO−,
  • „D”: Me2Si(O−)2,
  • „T”: MeSi(O−)3
  • „Q”: Si(O−)4.

Najczęściej spotykane żywice silikonowe są zbudowane z merów D i T (żywice DT) lub M i Q (żywice MQ), jednakże w przemyśle spotyka się także żywice „mieszane” (np. MDT, MTQ, QDT).

Żywice silikonowe tworzą obszerną gamę produktów o bardzo różnorodnych własnościach użytkowych. Ich masy cząsteczkowe zawierają się zwykle w granicach 1000 – 100 000. Wszystkie one są cieczami w temperaturze pokojowej, pod warunkiem że nie są usieciowane. Takie żywice, zależnie od stopnia usieciowania, przypominają w konsystencji żele, albo są litymi elastomerami.

Żywice silikonowe są m.in. stosowane jako: hydrożele stosowane jako implanty tkanek miękkich (np. implanty piersi), jako gumy silikonowe, jako oleje hydrauliczne, dodatki do farb, środki smarujące, kity uszczelniające i wiele innych[2]

Żywice silikonowe są produkowane w wyniku hydrolitycznej (z użyciem wody) kondensacji rozmaitych monomerów siloksanowych. Początkowe technologie produkcji żywic były oparte na reakcjach szkła wodnego z chlorosilanami. Substraty te są bardzo tanie, ale stosowanie ich bardzo utrudnia dokładniejszą kontrolę struktury produktów końcowych. Obecnie częściej żywice te otrzymuje się w reakcji tetraetoksysilanu z rozmaitymi disiloksanami i cyklosiloksanami.

Przypisy

  1. Silicone building blocks and nomenclature. www.dowcorning.com. [dostęp 2016-10-04].
  2. Anna Gajos: Silikony. Wydawnictwo Apteka. [dostęp 2011-03-14].

Bibliografia[edytuj]

  • S.J. Clarson, J.A. Semlyen, Siloxane Polymers, Prentice Hall, New Jersey (1993).