100% energii odnawialnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Postulat 100% energii odnawialnej pojawił się w związku z globalnym ociepleniem i innymi problemami ekologicznymi (np. zanieczyszczeniem powietrza) oraz gospodarczymi (np. wyczerpywanie się energetycznych surowców nieodnawialnych). Wzrost wykorzystywania odnawialnych źródeł energii następuje znacznie szybciej, niż ktokolwiek to przewidywał[1]. Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu stwierdził, że jest niewiele technologicznych granic integracji portfela technologii odnawialnych źródeł energii, aby zapewnić z nich większość całkowitego światowego zapotrzebowania na energię[2]. Mark Z. Jacobson twierdzi, że rozpoczęcie produkcji całej nowej energii tylko z wiatru, energii słonecznej oraz energii wodnej jest możliwe w 2030 r., a istniejący system dostaw energii może zostać zastąpiony całkowicie do 2050 r. Przeszkody w realizacji planu 100% energii odnawialnej są postrzegane jako "przede wszystkim społeczne i polityczne, a nie technologiczne lub ekonomiczne"[3]. Jacobson wskazuje, że koszty energii z wiatru, słońca, wody powinny być podobne do dzisiejszych kosztów energii[4]. Europejska Rada ds. Energii Odnawialnej (EREC) wskzuje, że Unia Europejska może do 2050 zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych o ponad 90% jeśli cała produkcję energii przestawi na źródła odnawialne[5].

W skali kraju, postulat 100% energii elektrycznej z OZE dotąd osiągnęły (albo były bliskie) w krótszych przedziałach czasu (stan na 22 maja 2016):

  • Dania - z 9/10 lipca 2015 osiągnięto poziom 140% całkowitego zapotrzebowania[6],
  • Portugalia - przez 107 godzin 100% miks OZE w dniach 7-11 maja 2016[7],
  • Niemcy - 8 maja 2016 osiągnęły poziom 94,9% (początkowo media światowe obiegła informacja, że osiągnięto poziom 100%)[8].

Krytycy postulatu "100% energii ze źródeł odnawialnych" to m.in. Vaclav Smil i James E. Hansen.

Przypisy