100% energii odnawialnej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Postulat 100% energii odnawialnej pojawił się w związku z globalnym ociepleniem i innymi problemami ekologicznymi (np. zanieczyszczeniem powietrza) oraz gospodarczymi (np. wyczerpywanie się energetycznych surowców nieodnawialnych). Wzrost wykorzystywania odnawialnych źródeł energii następuje znacznie szybciej, niż ktokolwiek to przewidywał[1]. Międzyrządowy Zespół ds. Zmian Klimatu stwierdził, że jest niewiele technologicznych granic integracji portfela technologii odnawialnych źródeł energii, aby zapewnić z nich większość całkowitego światowego zapotrzebowania na energię[2]. Mark Z. Jacobson twierdzi, że rozpoczęcie produkcji całej nowej energii tylko z wiatru, energii słonecznej oraz energii wodnej jest możliwe w 2030 r., a istniejący system dostaw energii elektrycznej może zostać zastąpiony całkowicie do 2050 r. a istniejący system dostaw energii elektrycznej może zostać zastąpiony całkowicie do 2050 r.[potrzebny przypis] Przeszkody w realizacji planu 100% energii odnawialnej są postrzegane[kto?] jako "przede wszystkim społeczne i polityczne, a nie technologiczne lub ekonomiczne"[3]. Jacobson wskazuje, że koszty energii z wiatru, słońca, wody powinny być podobne do dzisiejszych kosztów energii[4]. Europejska Rada ds. Energii Odnawialnej (EREC) wskazuje, że Unia Europejska może do 2050 zmniejszyć emisję gazów cieplarnianych o ponad 90% jeśli cała produkcję energii przestawi na źródła odnawialne[5].

W skali kraju, postulat 100% energii elektrycznej z OZE dotąd osiągnęły (albo były bliskie) w krótszych przedziałach czasu (stan na 9. stycznia 2018):

  • Dania - z 9/10 lipca 2015 osiągnięto poziom 140% całkowitego zapotrzebowania[6],
  • Kostaryka - 300 dni w 2017 roku było w 100% oparte na różnych źródłach OZE [7],
  • Niemcy - 8 maja 2016 osiągnęły poziom 94,9% (początkowo media światowe obiegła informacja, że osiągnięto poziom 100%)[8]. 1 stycznia 2018 około godziny 6 rano, pierwszy raz w historii Niemcy były zasilane w 100% energią odnawialną [9],
  • Portugalia - przez 107 godzin 100% miks OZE w dniach 7-11 maja 2016[10].

Krytyka przez środowisko akademickie[edytuj | edytuj kod]

Autorzy scenariuszy 100% OZE często spotykają się z krytyką w kręgach akademickich[11][12]. Podstawowym zarzutem jest fakt, że scenariusze te są zbyt uproszczone i obejmują analizę głównie energię elektrycznej, a nie pierwotnej. Ignorując energetykę jądrową (często z przyczyn pozanaukowych), autorzy znacząco obniżają prognozowane zapotrzebowanie na energię w przyszłości, co stawia ich w opozycji do innych, bardziej wiarygodnych prognoz w tej dziedzinie[13]. W raporcie IPCC SREEN[2] przeanalizowano 164 scenariusze rozwoju OZE, ponad połowa z nich wskazuje na ok. 27% udział OZE w zapotrzebowaniu na energię pierwotną.

The global primary energy supply share of RE differs substantially among the scenarios. More than half of the scenarios show a contribution from RE in excess of a 17% share of primary energy supply in 2030, rising to more than 27% in 2050. The scenarios with the highest RE shares reach approximately 43% in 2030 and 77% in 2050. In other words, it is likely that RE will have a signifi cantly larger role (in absolute and relative numbers) in the global energy system in the future than today.

Autorem pojedynczego scenariusza, wskazującego aż 77% udziału OZE w zapotrzebowaniu na energię pierwotną w 2050, był Sven Teske, aktywista Greenpeace[14] i miał bardzo małą wartość naukową[11].

Kluczowa publikacja Mark Z. Jacobson spotkały się z szeroką krytyką naukowców[15]. 21 autorów, w tym czołowi klimatolodzy (Ken Caldeira, James Hansen) oraz specjaliści od źródeł odnawialnych (C. Clack) w swojej publikacji[16] skrytykowało go za szereg nierealistycznych założeń (np. wielokrotne przewymiarowanie mocy generatorów energetyki wodnej). Mark Z. Jacobson, zamiast odnieść się do zarzuconych błędów, pozwał autorów pracy oraz PNAS do sądu o naruszenie dóbr osobistych[17], co spotkało się z szeroką krytyką[18]. Ostatecznie pod presją środowisk akademickich i opinii publicznej pozew został wycofany[19].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. 100 Percent Renewable Vision Building
  2. a b Special Report on Renewable Energy Sources and Climate Change Mitigation
  3. Zielony Instytut: Demokracja Energetyczna
  4. Providing all global energy with wind, water, and solar power, Part II: Reliability, system and transmission costs, and policies
  5. 100% energii ze źródeł odnawialnych do roku 2050?
  6. Dania pierwszym krajem generującym nadwyżki energii wiatrowej, Chip
  7. Costa Rica's electricity generated by renewable energy for 300 days in 2017
  8. Nie było rekordu OZE w Niemczech. Jednak nie 100 proc., gramwzielone.pl
  9. Pierwszy raz 100 proc. OZE w Niemczech, gramwzielone.pl
  10. Portugal runs for four days straight on renewable energy alone, The Guardian
  11. a b Burden of proof: A comprehensive review of the feasibility of 100% renewable-electricity systems, „Renewable and Sustainable Energy Reviews”, 76, 2017, s. 1122–1133, DOI10.1016/j.rser.2017.03.114, ISSN 1364-0321 [dostęp 2018-05-12] (ang.).
  12. Roadmap to nowhere: the myth of powering the nation with renewables, „EnergyPost.eu”, 9 stycznia 2018 [dostęp 2018-05-12] (ang.).
  13. WEO 2017 : Key Findings, www.iea.org [dostęp 2018-05-12].
  14. Sven Teske - Campaigner, „Greenpeace International” [dostęp 2018-05-12] (ang.).
  15. Robert Fares, Landmark 100 Percent Renewable Energy Study Flawed, Say 21 Leading Experts, „Scientific American Blog Network” [dostęp 2018-05-12] (ang.).
  16. Christopher T. M. Clack i inni, Evaluation of a proposal for reliable low-cost grid power with 100% wind, water, and solar, „Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America”, 114 (26), 2017, s. 6722–6727, DOI10.1073/pnas.1610381114, ISSN 0027-8424, PMID28630353 [dostęp 2018-05-12] (ang.).
  17. PNAS asks D.C. court to dismiss $10 million defamation lawsuit, „Retraction Watch”, 20 lutego 2018 [dostęp 2018-05-12] (ang.).
  18. Michael Hiltzik, A Stanford professor didn't just debate his scientific critics — he sued them for $10 million, latimes.com [dostęp 2018-05-12].
  19. Stanford prof drops defamation suit against scientific critics, „The North Bay Business Journal”, 24 lutego 2018 [dostęp 2018-05-12].