(2867) Šteins

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z 2867 Šteins)
Skocz do: nawigacja, szukaj
(2867) Šteins
Ilustracja
Planetoida (2867) Šteins sfotografowana przez sondę Rosetta
Odkrywca Nikołaj Czernych[1]
Data odkrycia 4 listopada 1969[1]
Nr kolejny 2867
Charakterystyka orbity (J2000)
Występowanie
planetoidy
Pas główny
Półoś wielka 2,3651[1] au
Mimośród 0,1449[1]
Peryhelium 2,0223[1] au
Aphelium 2,7079[1] au
Okres obiegu
wokół Słońca
3 lata 232 dni 19[1] godzin
Śr. prędkość 19,37 km/s
Inklinacja 9,94[1]°
Charakterystyka fizyczna
Średnica 6,67 × 5,81 × 4,47 km
Okres obrotu (6 h 2 min 56 s) h
Albedo 0,35 ± 0,05
Jasność absolutna 12,4[1]m
Typ spektralny Typ E
Średnia temperatura powierzchni ~181 K

(2867) Šteinsplanetoida z pasa głównego planetoid.

Odkrycie i nazwa[edytuj]

Planetoida została odkryta 4 listopada 1969 roku w Krymskim Obserwatorium Astrofizycznym w Naucznym na Półwyspie Krymskim przez Nikołaja Czernycha. Jej nazwa pochodzi od Kārlisa Šteinsa, łotewskiego astronoma. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (2867) 1969 VC.

Orbita[edytuj]

(2867) Šteins okrąża Słońce w ciągu 3 lat i prawie 233 dni w średniej odległości 2,365 j.a. Płaszczyzna jej orbity nachylona jest do ekliptyki pod kątem 9,94°, mimośród wynosi 0,145.

Badania (2867) Šteins[edytuj]

We wrześniu 2008 roku planetoida była obiektem badań sondy kosmicznej Rosetta. 4 sierpnia 2008 sonda rozpoczęła kampanię obserwacyjną planetoidy za pomocą kamer zainstalowanych na pokładzie. 5 września sonda znalazła się w odległości 800 km od planetoidy, przelatując koło niej z prędkością względną 8,6 km/s. Do naukowych celów przelotu należało badanie właściwości fizycznych i chemicznych oraz kinematyki planetoidy (rotacji wokół własnej osi) a także porównanie powierzchni (2867) Šteins z powierzchniami innych planetoid oraz badanie interakcji wiatru słonecznego z planetoidą.

W wyniku badań rozmiary planetoidy określono na 6,67 × 5,81 × 4,47 km. Albedo planetoidy wynosi 0,35. Na podstawie wykonanych zdjęć stwierdzono, że cała powierzchnia planetoidy pokryta jest kraterami. Odkryto 23 kratery o średnicy ponad 200 m, największy z nich ma średnicę wynoszącą blisko 2 km[2].

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

Linki zewnętrzne[edytuj]