Adolfo Díaz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Adolfo Diaz Recinos
Adolfo Díaz, 1912.jpg
1912
Data i miejsce urodzenia 15 lipca 1875
Alajuela, Kostaryka
Data i miejsce śmierci 29 stycznia 1964
San Jose, Kostaryka
Wiceprezydent Nikaragui
Okres od sierpień 1910
do 1911
Poprzednik Francisco Baca
Następca Fernando Solórzano
Prezydent Nikaragui
Okres od 9 maja 1911
do 1 stycznia 1917
Poprzednik Juan José Estrada
Następca Emiliano Chamorro Vargas
Prezydent Nikaragui
Okres od 14 listopada 1926
do 31 grudnia 1928
Poprzednik Sebastián Uriza
Następca José María Moncada

Adolfo Díaz Recinos (1875-1964) - nikaraguański polityk konserwatywny, wiceprezydent w latach 1910-1911 i prezydent w latach 1911-1917 (do 1 stycznia 1913 tymczasowo) i 1926-1928.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Znany z polityki silnie proamerykańskiej, dwukrotnie (w 1912 i w 1926) poprosił o pomoc militarną Stany Zjednoczone w celu utrzymania kontroli nad krajem w trakcie walk z oddziałami zbuntowanych liberałów: za pierwszym razem na skutek konfliktu z ministrem, generałem Luisem Mene. Wykorzystał pożyczkę udzieloną mu przez banki Stanów Zjednoczonych do zakupu karabinów dla własnej armii w walce z liberałami[1]. W 1926 miały miejsce rozmowy pokojowe między liberałami a konserwatywnym rządzie Adolfo Diaza, zakończyły się one jednak niepowodzeniem z powodu różnic w planach politycznych: Diaz miał pozostać zgodnie z życzeniami USA prezydentem Nikaragui, podczas gdy powstańcy woleli na tym stanowisku m.in. jednego ze swoich przywódców - Juana Bautistę Sacasę. Wznowienie walk towarzyszyło ponownemu wezwaniu przez Adolfo Diaza sił amerykańskich na pomoc, aż w dniu 4 maja 1927 odbyła się konferencja pokojowa w Titipapa między obiema stronami. Diaz zgodził się na pakt, według którego będzie prezydentem do końca swej kadencji[2]. José María Moncada, po czym przekaże w sfałszowanych wyborach powszechnych urząd generałowi Jose Marii Moncadzie, innemu przywódcy liberałów, co osiągnięto w ostatnim dniu 1928.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Waldemar Chamala, Pod czerwono-czarnym sztandarem, lewica.pl, 18 maja 2005.
  2. Shelley Klein, Najgroźniejsi dyktatorzy w historii, wyd. MUZA SA, Warszawa, 2008, ​ISBN 978-83-7495-323-8​, tłum. Jolanta Sawicka, s. 90.