Agrobiznes

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
WiktionaryPl nodesc.svg
Zobacz hasło agrobiznes w Wikisłowniku

Agrobiznes – zespolone ze sobą działania człowieka mające na celu wytwarzanie finalnych produktów żywnościowych, począwszy od pozyskania surowców pierwotnych, a na gotowej żywności na stole konsumenta skończywszy.

Zakres agrobiznesu[edytuj | edytuj kod]

Agrobiznes obejmuje:

  • przemysł wytwarzający środki produkcji dla rolnictwa i przemysłu spożywczego,
  • rolnictwo, pojmowane jako wytwórczość surowców żywnościowych i gotowej żywności,
  • skup surowców rolnych, ich przechowywanie i transport,
  • rybołówstwo i leśnictwo,
  • przemysł spożywczy,
  • hurtowy i detaliczny handel żywnością,
  • usługi związane z funkcjonowaniem tych zagadnień,
  • agroturystyka.

Marketing w agrobiznesie[edytuj | edytuj kod]

Zadaniem dystrybutorów, usługodawców i agentów jest ułatwienie dostępności do towarów na rynkach docelowych. Pośrednicy prowadzą następujące działania:

  • zbieranie informacji niezbędnych do planowania i ułatwiania wymiany rynkowej
  • promowanie przez rozwój i rozpowszechnianie przekonywających wiadomości na temat produktów
  • wyszukiwanie klientów i zapewnienie trwałych kontaktów z nimi
  • dostosowanie podaży do wymagań nabywców, standaryzację produktów, pakowanie, magazynowanie, itd.
  • negocjowanie – skierowanie na ostateczne porozumienie się co do cen i warunków sprzedaży
  • dystrybucję fizyczną towarów
  • finansowanie – pokrywanie z własnych środków kosztów obrotu, przepływu towarów

Podstawowi pośrednicy[edytuj | edytuj kod]

  • handlowcy (lub odsprzedawcy), zajmujący się zaopatrzeniem w środki produkcji (na szczeblu hurtu i detalu)
  • handlowcy, prowadzący obrót żywnością (hurt i detal)
  • pośrednicy zajmujący się skupem produktów rolnych
  • pośrednicy, świadczący usługi ułatwiające, takie jak transport, pakowanie, przechowanie, magazynowanie, usługi bankowe, finansowe, ubezpieczeniowe, marketingowe.

Działania pośredników[edytuj | edytuj kod]

polegają na:

  • zbieraniu informacji o klientach, niezbędnej do planowania i ułatwiania wymiany
  • poszukiwaniu metod zapewniających trwałe kontakty z nabywcami
  • dostosowaniu podaży do wymagań nabywców
  • prowadzeniu negocjacji, skierowanych na ostateczne porozumienie się co do cen i warunków sprzedaży
  • fizycznej dystrybucji towarów

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Franciszek Kapusta. Agrobiznes. Wyd. Difin, 2008, ss. 310. ISBN 978-83-7251-931-3