Akumulacja (ekonomia)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

W ekonomii akumulacja to przeznaczenie części dochodu narodowego na inwestycje oraz na zwiększenie zasobów środków obrotowych i rezerw.

Proces akumulacji dzieli się na proces inwestowania i na proces tworzenia zapasów. Jest warunkiem reprodukcji oraz postępu techniczno- ekonomicznego i wzrostu wydajności pracy.

Czynnikami określającymi rozmiary akumulacji są: stopień wyzysku siły roboczej; wydajność pracy; wysokość włożonego kapitału i szybkość jego obrotu W skutek akumulacji wzrasta kapitał, przy czym szybciej zwiększa się ta część kapitału, którą przeznacza się na środki produkcji w porównaniu z częścią zmienną kapitału, reprezentującą popyt na siłę roboczą.

Proces ten prowadzący w rezultacie do zastępowania robotników w produkcji przez maszyny, przyczynia się do zmniejszenia popytu na siłę roboczą i wzrostu bezrobocia. Akumulacja powoduje wzrost rozmiarów kapitału w poszczególnych przedsiębiorstwach, czyli jego koncentrację. Uruchamiając potężną siłę konkurencji powoduje ruinę i wchłanianie przedsiębiorstw mniejszych, przez wielkie przedsiębiorstwa oraz dalszy ich wzrost. Jest to proces centralizacji kapitału.[1]

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Adam Łopatka: Słownik Wiedzy Obywatelskiej. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1972, s. 17.