Alba Longa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Alba Longa - według tradycji rzymskiej najważniejsza osada Lacjum, położona w okolicach jeziora Albano/na zboczu Monte Cavo[1] (identyfikacja jest sporna). Została założona przez mitycznego Askaniusza, syna Eneasza. Z osady miał pochodzić Romulus[1]. Potęga miasta zmniejszyła się pod naciskiem rzymskim w VII wieku p.n.e.

Legenda głosi, że zburzył osadę król Rzymu Tullus Hostiliusz. W rzeczywistości kres Alby położyli Etruskowie, którzy w 650 r. p.n.e. zajęli tereny Lacjum. Prymat Alby w Lacjum wzmacniało jej położenie blisko świątyni Jowisza Latiarisa (Iuppiter Latiaris czyli "latyński").

Według legendy trzej Horacjusze (przedstawiciele patrycjuszów rzymskich) mieli walczyć z trzema Kuriacjuszami (przedstawicielami Alba Longa) o honor, chwałę i prestiż na Półwyspie Apenińskim - zgodnie z umową miasto pokonanych miało bez walki poddać się miastu zwycięzców. W pierwszej fazie pojedynku zginęło dwu Horacjuszy, tylko najmłodszy wyszedł bez draśnięcia i zastosował podstęp. Upozorował ucieczkę i ranni w walce Kuriacjusze w rozproszeniu byli łatwym celem dla ocalałego. Jego siostra Horacja, która przyglądała się potyczce, zaczęła płakać, gdy zabijał kolejnego Kuriacjusza, jej narzeczonego. Po walce brat podszedł do niej i zadając śmiertelne pchnięcie powiedział: "Niech tak zginie każda Rzymianka, która opłakuje śmierć wroga".

Przypisy

  1. 1,0 1,1 Encyklopedia Powszechna PWN. T. 1. A-F. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1974, s. 46.