Alejandro García

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Alejandro García
Pełne imię i nazwisko Luis Alejandro García Barrera
Data i miejsce urodzenia 26 lutego 1961
Monterrey, Meksyk
Wzrost 181 cm
Pozycja bramkarz
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1986–1988 Deportivo Neza 84 (0)
1988–1994 Club América 62 (0)
1995 Irapuato
1995–1998 Puebla 28 (0)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja Wyst. Gole
1993  Meksyk 5 (0)
Dorobek medalowy
Copa América
Srebro Ekwador 1993

Luis Alejandro "Gallo" García Barrera (ur. 26 lutego 1961 w Monterrey) – meksykański piłkarz występujący na pozycji bramkarza.

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

García jest wychowankiem zespołu Deportivo Neza z siedzibą w mieście Nezahualcóyotl, w którego barwach zadebiutował w meksykańskiej Primera División w sezonie México '86. Do końca swojego pobytu w tym zespole był podstawowym golkiperem Nezy i prezentował wysoką formę, co zaowocowało transferem do ówczesnego mistrza Meksyku – stołecznej drużyny Club América. Z tą ekipą odnosił największe sukcesy w karierze, takie jak mistrzostwo kraju w sezonie 1988/1989, wicemistrzostwo w rozgrywkach 1990/1991, zwycięstwo w Pucharze Mistrzów CONCACAF w latach 1990 i 1992, triumf w Copa Interamericana w 1990 roku, finał Copa México w 1991 roku oraz zdobycie Campeón de Campeones w 1989. Barwy Amériki reprezentował łącznie przez ponad sześć sezonów, jednak przez niemal cały ten czas pozostawał rezerwowym dla Adriána Cháveza. Pierwszym bramkarzem klubu był tylko w rozgrywkach 1992/1993.

Wiosną 1995 García odszedł do drugoligowego CD Irapuato, gdzie spędził pół roku, po czym powrócił do pierwszej ligi, podpisując umowę z Puebla FC. Początkowo pozostawał drugim golkiperem, jednak z biegiem czasu wywalczył sobie miejsce w wyjściowej jedenastce Puebli i profesjonalną karierę zakończył w wieku 37 lat.

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

W seniorskiej reprezentacji Meksyku García zadebiutował 10 lutego 1993 w wygranym 2:0 meczu towarzyskim z Rumunią. Kilka miesięcy później został powołany przez selekcjonera Miguela Mejíę Baróna na turniej Copa América, gdzie debiutujący w tych rozgrywkach Meksykanie doszli aż do finału. García nie rozegrał jednak ani jednego spotkania, będąc jedynie alternatywą dla Jorge Camposa. W tym samym roku znalazł się w składzie na Złoty Puchar CONCACAF, na którym wystąpił w trzech meczach i zwyciężył ze swoją kadrą na tej imprezie. Swój bilans reprezentacyjny zamknął na pięciu spotkaniach, w których przepuścił dwa gole.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]