Aleksander Czachor

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Aleksander Czachor
Ilustracja
Data i miejsce urodzenia 29 kwietnia 1923
Bydgoszcz, Polska
Data i miejsce śmierci 29 lipca 2001
Radom, Polska
Pozycja Napastnik
Kariera seniorska
Lata Klub Wyst. Gole
1945–1952 Radomiak Radom 400 (50)

Aleksander Czachor (ur. 29 kwietnia 1923, zm. 29 lipca 2001), polski piłkarz i działacz piłkarski okresu wojennego i powojennego. Występował na pozycji środkowego napastnika w Radomiaku, z którym rozgrywki Mistrzostw Polski w 1946 roku ukończył na 1/4 finału. Jeden z jego braci, Marian Czachor, grał w reprezentacji Polski.

Rodzina i sport[edytuj | edytuj kod]

Wychował się w rodzinie o dużych tradycjach sportowych. Ojciec, również Aleksander, był przedwojennym działaczem Czarnych Radom. Wraz z trzema braćmi: Jerzym, Marianem i Ryszardem współtworzyli w Radomiu utworzony w 1941 roku klub piłkarski pod nazwą Szkolny Klub Sportowy. W czasie wojny zginęli zamordowani przez Niemców ojciec Aleksander w Oświęcimiu, stryj Jan w Gross Rosen i brat Jerzy (pseudonim „Skaut”) w Radomiu.

Najważniejszym wydarzeniem w tym okresie były dwa oficjalne mecze SKS z Polonią-Grochów Warszawa w ramach rozgrywek Mistrzostw Warszawy. Mecze, na których rozegranie wyraziły zgodę władze okupacyjne, zgromadziły tysiące kibiców. W składzie SKS wystąpiło czterech braci Czachorów. Radomianie wręczyli warszawianom bukiet biało-czerwonych kwiatów, a ci odwdzięczyli się pamiątkowym ryngrafem z Matką Boską, orłem i napisem „Pod Twoją Obronę”. W pierwszym meczu wygranym przez radomski zespół 3:1 Aleksander Czachor strzelił 2 bramki.

Tuż po wojnie po fuzji SKS z klubem sportowym Bata utworzono RKS Radomiak, w którym występował do 1951 roku. Aleksander Czachor był wieloletnim kapitanem drużyny. W tym czasie zdobył z Radomiakiem mistrzostwo Okręgu Warszawskiego (1945 rok) i Podokręgu Radomskiego (1946). W 1946 roku w pierwszych mistrzostwach Polski awansował drużyną do grupy półfinałowej i po przegranej z ŁKS-em 1:3 uplasował się w pierwszej ósemce najlepszych drużyn w Polsce.

Kariera zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Po zakończeniu kariery przez kilka lat pełnił funkcję kierownika drużyny Radomiaka, a następnie prezesa klubu. Od roku 1948 roku przez kilkanaście lat był przewodniczącym Społecznego Komitetu Budowy Stadionu Radomiaka. M.in. dzięki jego inicjatywie powstały na stadionie trybuny, bieżnia, skocznie, korty tenisowe i boiska treningowe.

Zawodowo zajmował się budownictwem. Pracował m.in. w Radoskórze na stanowisku kierownika Działu Inwestycji, ZWAC Wierzbica jako Główny Koordynator Robót. Jego dodatkowym zajęciem była praca w Zespole Usług Projektowych, którą wykonywał również na emeryturze aż do śmierci w 2001 roku.

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Odznaką 80-lecia Radomiaka i Za Zasługi dla Województwa Radomskiego. Na jego ręce wręczono dyplom uznania dla piłkarzy Radomiaka za udział w mistrzostwach Warszawy w okresie okupacji hitlerowskiej. Wieloletni działacz Naczelnej Organizacji Technicznej.

Upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

31 maja 2010 roku Rada Miejska w Radomiu podjęła jednogłośną decyzję o przegłosowaniu wniosku Stowarzyszenia Kibiców „Tylko Radomiak” oraz Spółki Akcyjnej Radomiak 1910 o nadaniu Stadionowi RKS Radomiak przy ulicy Struga 63 imienia Braci Czachorów.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]