Amunicja smugowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Karabin maszynowy M2 z widoczną taśmą amunicyjną. Należy zrócić uwagę na końcówki pocisków – srebrne z czerwonym wierzchołkiem to naboje M20 – przeciwpancerno-zapalajaco-smugowe.

Amunicja smugowa zawiera pocisk smugowy – czyli taki, który zawiera element zwany smugaczem (traser). Smugacz zapalany jest przez gazy prochowe w przewodzie lufy. Spalający się smugacz pozostawia dobrze widoczny ślad wizualny w postaci smugi dymu lub jasnego światła. Ułatwia to korygowanie ognia i może poprawiać jego celność. Amunicja ta jest stosowana w celach zapalających, przeciwpancernych, przeciwlotniczych i wskaźnikowych.

Rodzaje amunicji smugowej[edytuj | edytuj kod]

Są trzy rodzaje amunicji smugowej:

  • jasna” (bright tracer)
  • przyćmiona” (subdued tracer)
  • ciemna” (dim tracer)

Amunicja „jasna” jest widoczna zarówno w nocy jak i w dzień. Spalająca się masa smugowa widoczna jest natychmiast po wystrzeleniu. Jest to najczęściej stosowany rodzaj amunicji smugowej. Jej wadą jest, że wskazuje wrogowi pozycję strzelającego. Istnieje nawet powiedzenie "tracers work both ways" – „pociski smugowe działają w obie strony”. Aby wyeliminować tę wadę używa się amunicji „stłumionej”. Inną wadą jest, że ten rodzaj pocisków smugowych oślepia noktowizory i celowniki noktowizyjne nadmiernie jasnym światłem.

Amunicja „przyćmiona” lub inaczej „stłumiona” jest również widoczna zarówno w nocy jak i w dzień, ale smuga pojawia się za pociskiem dopiero po pokonaniu przez niego dystansu około 100–150m.

Amunicja „ciemna”[1] jest widoczna tylko w nocy i (praktycznie) tylko przez noktowizory i celowniki noktowizyjne. Jej jasność jest tak dobrana aby nie przeciążała dynamiki przetwornika elektroobrazowego.

Ślady pocisków smugowych na nocnym niebie.

Masa smugowa[edytuj | edytuj kod]

Masa smugowa składa się z mieszaniny utleniacza, substancji palnej i substancji wiążącej. Jako utleniacze stosowane są azotan strontu, barwiący płomień na czerwono (używane w Pakcie NATO) lub azotan baru , barwiący płomień na zielono (używane w Rosji, Chinach i krajach byłego Układu Warszawskiego). Substancją palną jest najczęściej magnez lub sproszkowany stop magnezu i glinu. Jako substancje wiążące stosuje się sproszkowany poli(chlorek winylu), PTFE a wcześniej szelak.

W amunicji „przyćmionej” ostatnia (najbliższa dnu łuski) warstwa masy smugowej jest zaprasowana z masy do której dodano substancję zmniejszającą jasność spalania mieszanki smugowej np. węglan magnezu.

W amunicji „ciemnej” używa się innego składu mieszaniny pirotechnicznej. Masa taka emituje głownie światło w zakresie bliskiej podczerwieni która jest widzialna przez urządzenia noktowizyjne. W jej skład wchodzą obok utleniacza (nadchloranu potasu lub nadtlenku baru) i substancji palnych (zamiast magnezu stosuje się bor i salicylan sodu) substancje spowalniające palenie i obniżające temperaturę płomienia np. węglan żelaza(II) i węglan magnezu. Substancjami wiążącymi (spajającymi) są w tych masach substancje które także obniżają temperaturę spalania, głównie żywiczany wapnia np. abietynian wapnia.

Nabój 7,62 x 51 mm NATO z oznaczoną na czerwono końcówką pocisku

Oznaczenia amunicji smugowej[edytuj | edytuj kod]

W pakcie NATO stosuje się oznaczanie nabojów z pociskami smugowymi przez pomalowanie czubka pocisku farbą w kolorze czerwonym, pomarańczowym, purpurowym lub fioletowym (tylko dim tracer).

Naboje 5,56 x 45 mm z pociskami M855 z wolframowym penetratorem oznaczone zieloną końcówką i pociski smugowe M856 – oznaczone pomarańczową koncówką w taśmie rozsypnej M27.

W krajach byłego Układu Warszawskiego pociski smugowe oznaczano przez pomalowanie czubka pocisku farbą w kolorze zielonym.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy