Ángel Romano

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
(Przekierowano z Angel Romano)
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ángel Romano
Ilustracja
Imię i nazwisko Alfredo Ángel Romano
Data i miejsce urodzenia 2 sierpnia 1893
Urugwaj
Data śmierci 22 sierpnia 1972
Pozycja Napastnik
Kariera klubowa
Lata Klub M (G)
1910
1911-1912
1913-1914
1915–1930
Nacional Montevideo
CURCC Montevideo
Boca Juniors
Nacional Montevideo
1 (3)
3 (1)
9 (1)
388 (164)
Kariera reprezentacyjna
Lata Reprezentacja M (G)
1911–1927 Urugwaj 68 (28)

Ángel Romano (ur. 2 sierpnia 1893, zm. 22 sierpnia 1972) – urugwajski piłkarz.

W roku 1910 Romano rozpoczął karierę w Nacional, ale w następnym roku był już w CURCC. W latach 1913-1914 grał w drużynie ówczesnego beniaminka pierwszej ligi argentyńskiejBoca Juniors. Od roku 1915 do końca swej kariery w 1930 grał w klubie Nacional, w którym łącznie w 388 meczach zdobył 164 bramki. Aż osiem razy zdobył ze swym klubem mistrzostwo Urugwaju (w roku 1915, 1916, 1917, 1919, 1920, 1922, 1923 i 1924).

W reprezentacji Urugwaju w latach 19111927 (łącznie 16,5 roku) rozegrał 68 oficjalnych meczów (łącznie z nieoficjalnymi 125), w których zdobył 28 bramek. Podczas Igrzysk Olimpijskich w 1924 roku zdobył wspólnie z reprezentacją złoty medal. Aż sześć razy (w 1916, 1917, 1920, 1923, 1924 i 1926) wygrał turniej Copa América, co do dziś jest niepobitym rekordem. W sumie wystąpił aż w dziewięciu turniejach o mistrzostwo Ameryki Południowej (w trzech turniejach nie został mistrzem: 1919 – wicemistrz, 1921 – trzeci, 1922 – trzeci).

Był piłkarzem przede wszystkim lewoskrzydłowym, choć często pełnił także funkcję lewego łącznika, a niekiedy nawet środkowego napastnika. Charakteryzowało go znakomite wyszkolenie techniczne, a do legendy przeszły jego zwody nazwane fintas diabluras. Na boisku występował zawsze w ciemnej czapce z białą plecionką.

W latach 80. XX wieku dziennik El Diario ogłosił wśród piłkarskich fachowców plebiscyt, którego celem miało być wyłonienie najlepszej jedenastki reprezentacji Urugwaju wszech czasów. W linii ataku tej „drużyny marzeń” znalazł się Ángel Romano.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Wołek, Encyklopedia piłkarska FUJI: Copa America. Historia mistrzostw Ameryki Południowej 1910-1995, Wydawnictwo GiA, Katowice 1995, ​ISBN 83-902751-2-0​, str. 15-16