Letnie Igrzyska Olimpijskie 1924

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Olympic rings without rims.svg
VIII Letnie Igrzyska Olimpijskie

IO 1920 IO 1928
Stolica igrzysk  Francja
Paryż
Liczba ekip 44
Liczba sportowców 3092 (2956 mężczyzn i 136 kobiet)
Liczba konkurencji 126 w 17 dyscyplinach
Otwarcie 4 maja 1924
Oficjalne otwarcie Gaston Doumergue (prezydent Francji)
Zamknięcie 27 lipca 1924
Przysięga olimpijska Géo André (sportowcy)
Stadion Stade Olympique Yves-du-Manoir, Paryż

VIII Letnie Igrzyska Olimpijskie (oficjalnie Igrzyska VIII Olimpiady) rozegrane zostały w Paryżu we Francji między 4 maja a 27 lipca 1924 roku. Paryż był organizatorem igrzysk po raz drugi, było to jednocześnie pożegnanie się z działalnością w MKOl twórcy nowożytnych igrzysk barona Pierre’a de Coubertina. Na terenach Racing Club wybudowano nowoczesny stadion olimpijski na ponad 60 tysięcy widzów, obok stadionu po raz pierwszy powstała wydzielona wioska olimpijska[1]. Do udziału w imprezie (po absencji na poprzednich igrzyskach) zaproszono sportowców Austrii, Bułgarii, Turcji i Węgier, znów jednak nie dopuszczono reprezentacji Niemiec, a oficjalny komunikat informował, że organizatorzy nie są w stanie sportowcom tego kraju zapewnić pełnego bezpieczeństwa.

Były to pierwsze Igrzyska Olimpijskie, w których udział wzięły reprezentacje Ekwadoru, Filipin, Haiti, Irlandii, Litwy, Meksyku i Urugwaju, a pierwsze letnie dla Polski i Łotwy, które to wzięły udział w zimowych Igrzyskach 1924.

Państwa uczestniczące[edytuj | edytuj kod]

Uczestnicy

Na igrzyskach w Paryżu zadebiutowało 6 państw: Ekwador, Irlandia, Litwa, Łotwa, Polska i Urugwaj.

Wyniki[edytuj | edytuj kod]

Dyscypliny pokazowe[edytuj | edytuj kod]

Udział Polaków[edytuj | edytuj kod]

W olimpiadzie po raz pierwszy w historii udział wzięła liczna reprezentacja Polski. Na igrzyska wyjechała 81-osobowa ekipa polskich sportowców. Aby sfinansować koszt ich wyjazdu przeprowadzona została społeczna zbiórka pieniędzy, która znacznie przewyższyła subwencję państwową na ten cel[2]. Jedyną kobietą startującą w polskiej ekipie była szpadzistka Wanda Dubieńska. Polacy wzięli udział w 10 dyscyplinach sportu: boksie, jeździectwie, kolarstwie, lekkiej atletyce, strzelectwie, szermierce, wioślarstwie, zapasach i żeglarstwie, z czego największe sukcesy odnieśli kolarze i jeźdźcy[2]. Wacław Okulicz-Kozaryn zajął 7. miejsce w zapasach w wadze średniej. Żadnego punktowanego miejsca nie zdobyli lekkoatleci. Słabo wypadli również pozostali zawodnicy piłkarze, bokserzy i wioślarze[2].

Medale zdobyte przez Polaków[edytuj | edytuj kod]

Silver medal.svg Srebrne[edytuj | edytuj kod]

Bronze medal.svg Brązowe[edytuj | edytuj kod]

Statystyka medalowa[edytuj | edytuj kod]

Klasyfikacja medalowa
Lp. Państwo złoto srebro brąz razem
1  Stany Zjednoczone 45 27 27 99
2  Finlandia 14 13 10 37
3  Francja 13 15 10 38
4  Wielka Brytania 9 13 12 34
5  Włochy 8 3 5 16
6  Szwajcaria 7 8 10 25
7  Norwegia 5 2 3 10
8  Szwecja 4 13 12 29
9  Holandia 4 1 5 10
10  Belgia 3 7 3 13
... ... ... ... ... ...
22  Polska 0 1 1 2
Zobacz pełną klasyfikację medalową


Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. W. Lipniacki, A. Miller: Od Aten do Melbourne 1896-1956. Warszawa: Sport i Turystyka, 1957, s. 10.
  2. a b c Praca zbiorowa: Kronika sportu. Warszawa: Chronik Verlag, 1993, s. 320-321. ISBN 83-900331-8-6.