Anomalia średnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Anomalia średnia (M) – parametr kątowy używany w opisie ruchu po orbicie keplerowskiej, wiążący położenie ciała z czasem. Zdefiniowana jest jako , gdzie

– anomalia średnia, – moment czasu dla którego liczymy anomalię, – moment przejścia ciała przez perycentrum, - ruch średni, równy (gdzie oznacza okres orbitalny).

Często używana jest jako szósty element orbitalny. Anomalię średnią można sobie wyobrazić jako kąt, opisujący położenie fikcyjnego punktu poruszającego się ze stałą prędkością kątową n po okręgu opisanym na orbicie.

Anomalia średnia M jest powiązana z anomalią mimośrodową E przez tzw. równanie Keplera:

w którym e oznacza mimośród orbity.

Zobacz też[edytuj]