Anomalia średnia

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Anomalia średnia (M) – parametr kątowy używany w opisie ruchu po orbicie keplerowskiej, wiążący położenie ciała z czasem. Zdefiniowana jest jako  M = n (t - t_\mathrm{p})\quad, gdzie

M – anomalia średnia, t – moment czasu dla którego liczymy anomalię, t_\mathrm{p} – moment przejścia ciała przez perycentrum, n - ruch średni, równy \frac{2\pi}{T} (gdzie T oznacza okres orbitalny).

Często używana jest jako szósty element orbitalny. Anomalię średnią można sobie wyobrazić jako kąt, opisujący położenie fikcyjnego punktu poruszającego się ze stałą prędkością kątową n po okręgu opisanym na orbicie.

Anomalia średnia M jest powiązana z anomalią mimośrodową E przez tzw. równanie Keplera:

M =  E - e \cdot \sin E

w którym e oznacza mimośród orbity.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]