Antigonon cienkoogonkowy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Antigonon cienkoogonkowy
Ilustracja
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd goździkowce
Rodzina rdestowate
Rodzaj antigonon
Gatunek antigonon cienkoogonkowy
Nazwa systematyczna
Antigonon leptopus Hook. & Arn.
Bot. Beechey Voy. 308 1838[2]
Synonimy
  • Antigonon amabie K.Koch
  • Antigonon cinerascens M.Martens & Galeotti
  • Antigonon cordatum M.Martens & Galeotti
  • Antigonon platypus Hook. & Arn.
  • Corculum leptopus Stuntz[2]

Antigonon cienkoogonkowy[3] (Antigonon leptopus Hook. & Arn.) – gatunek rośliny z rodziny rdestowatych (Polygonaceae Juss.). Występuje naturalnie w Meksyku i Ameryce Centralnej, jednak został naturalizowany na całym świecie w strefach tropikalnej i podzwrotnikowej[4][5]. Sadzony jest jako roślina ozdobna i jadalna, łatwo dziczeje z upraw[3].

Morfologia[edytuj]

Kwiatostany
Pokrój
Bylina dorastająca do 15 m wysokości. Pędy są owłosione, pnące, nieco drewniejące od dołu[5].
Liście
Blaszka liściowa ma kształt od owalnego do owalnie trójkątnego. Mierzy 5–14 cm długości oraz 4–10 cm szerokości, ma sercowatą nasadę i wierzchołek od ostrego do długo spiczastego. Ogonek liściowy jest owłosiony i osiąga 10–25 mm długości[5].
Kwiaty
Zebrane w grona dorastające do 4–20 cm długości, rozwijają się w kątach pędów lub na ich szczytach. Listki okwiatu mają kształt od owalnego do eliptycznego i różową barwę, mierzą do 4–8 mm długości[5]. Pręcików jest 8 i do połowy są zrośnięte[3].
Owoce
Niełupki o kształcie trójkątnie stożkowatym[3], osiągają 8–12 mm długości[5]. Zamknięte są w trwałym, rozrastającym się w czasie owocowania okwiecie[3].

Biologia i ekologia[edytuj]

Rośnie w lasach, na stokach oraz brzegach rzek[5]. Rozwija się szybko i plątaniną pędów w krótkim czasie pokrywa podporę. Kwitnie przez cały rok[3].

Zastosowanie[edytuj]

Roślina ma zastosowanie w ogrodnictwie. Bulwy osiągające do 4 kg wagi zawierają dużo skrobi i są jadalne[5]. W Tajlandii spożywa się także panierowane i smażone młode liście i kwiaty[3]. Kwiaty są bardzo aromatyczne – uzyskuje się z nich miód o ciemnej barwie[5].

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-01].
  2. a b Antigonon leptopus Hook. & Arn. (ang.). The Plant List. [dostęp 2 lutego 2017].
  3. a b c d e f g Jens G. Rohwer: Atlas roślin tropikalnych. Warszawa: Horyzont, Grupa Wydawnicza Bertelsmann Media, 2002, s. 200. ISBN 83-7311-378-9.
  4. Discover Life: Point Map of Antigonon leptopus (ang.). Encyclopedia of Life. [dostęp 2 lutego 2017].
  5. a b c d e f g h Antigonon leptopus (fr.). Plantes & botanique. [dostęp 2 lutego 2017].